De week familie vakantie zit er weer op. Het was een hectische week, misschien was één van de grootste uitdagingen voor mijzelf wel om te zorgen voor voldoende rust- en zenmomentjes voor mijzelf. Gelukkig heb ik een trouwe metgezet die graag met mij mee gaat wandelen, hij laat mij lekker dwalen in mijn gedachten en is blij met de aandacht en ruimte die hij krijgt om te snuffelen en wandelen (ik heb het over de hond uiteraard).

Inmiddels voel ik mij ook wel wat meer ervaren in deze vakanties die vol uitdagende dynamieken zitten. In aanloop naar ons vertrek had ik op afstand al stress weten te reduceren bij beide volwassen kinderen. Ieder met hun eigen rugzak en uitdagingen, waarin ik steeds beter leer navigeren om het zoveel mogelijk bij hen te laten liggen en alleen bij te sturen wanneer het echt noodzakelijk is (zoals twee keer een meltdown bij mijn dochter door haar autisme).
Op de dag van vertrek reed Lief heen en weer om mijn moeder op te halen, een rit van twee uur mét het uit elkaar halen van de scootmobiel om deze in de auto te krijgen. Ik ging mijn zoon ophalen en dochter en schoonzoon zouden op afgesproken tijdstip hier zijn.
Aangekomen bij mijn zoon belandde ik in een enorme donderwolk, hij had niet geslapen, enorm veel medicatie genomen die hem zou helpen te slapen en wat nu tegenwerkte. Verre van een gezellige start dus, het huilen stond me nader dan het lachen.
Het lukte me hem, mét al zijn spullen, in mijn koektrommeltje te krijgen. Thuis aangekomen zat mijn moeder net op onze loungebank te genieten van mijn tuin, kleinzoon en oma hebben een aparte band maar ook dat kon de donderwolk niet echt laten verdwijnen. Zoals we al hadden verwacht verschenen dochter en schoonzoon later dan de afgesproken tijd en dan wordt zichtbaar hoe gevoelig al die dynamieken zijn. Maar goed, uiteindelijk konden we toch rond de geplande tijd vertrekken. De donderwolk op de achterbank zorgde voor onrust bij de hond, dus halverwege werd besloten te wisselen en had ik de donderwolk naast me wat erin resulteerde dat deze een beetje opklaarde en de hond een stuk meer ontspannen op de achterbank lag naast mijn Lief.

Dit begin is wel kenmerkend voor het verdere verloop van de vakantie. Donderwolken, opklaringen, af en toe een zonnig en rustig moment maar ook hevige escalaties en karakters die botsten. Lief en schoonzoon die zich beiden geregeld terugtrokken in hun eigen bubbel, mijn moeder en beide kinderen die zich eigenlijk alle drie behoorlijk vaak aan mij vastklampten. Niet eens zozeer vanuit onmacht maar kennelijk ben ik dan een vertrouwde zon waar de rest omheen draait.

De avonduren waren mijn momenten van rust, en ik kwam dan niet veel verder dan een klein beetje foto’s bewerken, met een moe lijf en vol hoofd in bed stappen om de volgende ochtend als eerste weer wakker en actief te zijn. Grote delen van mijzelf heb ik opzij moeten zetten, dat doe ik met liefde om iedereen een prettige vakantie te geven maar het heeft me ook verdrietig gestemd omdat ik me eenzaam heb gevoeld. Ik heb meer steun en begrip van mijn dochter gekregen dan van mijn partner, het zal wel niet aardig klinken dat ik het zo hard benoem dit is de realiteit geworden waarin ik leef.
Zo’n week weg uit de vaste patronen voelt een beetje als een reset. Nu ik terug ben heb ik moeite met oppakken van patronen die er lagen, het is alsof mijn gemis nog scherper doorklinkt.

Nu weet ik ook wel dat dit deels het gevolg is van een week mij volledig richten op anderen, en nu in de rust en stilte van alleen thuis zijn komt alles in één keer bovendrijven.
Dus probeer ik te luisteren naar mijzelf, aandacht te geven aan mijzelf, stil te staan zodat alles uit kan razen. Het maakt de eenzaamheid niet minder, het maakt het verdriet niet zachter, het maakt het gemis niet minder scherp. Wél laat het de scherpe randjes van mijn boosheid verdwijnen en dat stelt me in staat om op een positieve manier de verbinding met mijzelf aan te gaan.

Er sluimeren wat ideetjes in mijn hoofd voor creatief bezig zijn met fotografie , ik heb wat ideeën voor mijn blogs en misschien wel het meest belangrijk….ik geef me over aan wat ik voel zonder mij schuldig te voelen.

Want schuldig voelen omdat ik eerlijk ben over mijn gemis is een misplaatste emotie, schuldig voelen omdat ik eerlijk ben over hoe mijn partner zich terugtrekt is niet constructief. Daar help ik mijzelf niet mee.