Soms zijn herinneringen zoet en pijnlijk. Ik heb een kleine verzameling foto’s in mijn archief staan, gemaakt in het mooie oude dorpje Tübingen. Nooit heb ik deze ergens geplaatst of gedeeld. Het bezoek aan het dorp was een soort ‘verplicht ontspannen’ in een periode van mijn leven waarin dat amper mogelijk was. Ik keek net naar de datum waarop de foto’s gemaakt werden, 17 juni 2011.

We waren in Tübingen omdat mijn moeder daar in het ziekenhuis lag, ze was een week eerder uit coma ontwaakt en aan mij was de taak (die niemand op zich wilde dan wel kon nemen) om haar te vertellen dat ze in een verkeersongeval was geweest, dat bij dat ongeval de liefde van haar leven verongelukt was. Dat zij het overleefd had en ruim 6 weken in coma had gelegen. Ze kon niet praten toen ik het haar vertelde, ze had nog een tube in om haar ademhaling te kunnen regelen. Maar ze was wel bij kennis en voor mij was dat doorslaggevend om het haar te vertellen. Ik kon me namelijk niet anders indenken dan dat zij slechts één ding wilde weten toen ze bijkwam, ‘waar was haar man? Hoe was het met hem?’

Zij had geen weet van de zware tijd weken die wij beleefd hadden. Voor haar was er alleen het nu, in een ziekenhuis in een ander land met talloze verwondingen waar ze niets van wist, met een zwart gat in haar herinneringen en het besef dat haar man er niet meer was. Haar proces is een heel ander proces dan het mijne. In het mijne liggen tal van herinneringen, waaronder dus een bezoek aan het stadje Tübingen in een weekend dat mijn dochter (toen 15) mee was om oma te zien.

Vanmiddag heb ik een vakantie geboekt, twee weekjes weg samen met lief en de hond. Naar een dorp vlakbij Tübingen. Ik wil er nieuwe herinneringen maken, ik wil me kunnen verwonderen over de mooie omgeving zonder de zware deken die toen over alles heen hing en met de wetenschap dat mijn vader in datzelfde gebied heeft rondgelopen om er fotos te maken.