Laatst had ik een bijzondere dag met drie generaties vrouwen. Elk met hun eigen levensloop, uitdagingen, trauma’s, beperkingen. Elk met hun eigen visie op leven, soms zijn er raakvlakken, en soms ook niet.
Vanaf het moment dat ik mijn dochter ophaal ‘staat ze aan’, ze praat, aan één stuk door. Er is zoveel voor haar om te delen, zoveel nieuwe deuren in haar leven die zijn open gegaan. Nieuwe werelden om te betreden wat voor een neuro typisch iemand niet altijd even gemakkelijk is.
In tijd heb ik, als neuro diverse moeder, steeds beter leren mee bewegen met haar. Wanneer ik in gedachten terug kijk naar toen ze geboren was en hoe vreselijk moeizaam onze gezamenlijke start is geweest, dan kan ik dat met de bril van nu zoveel beter begrijpen. Destijds niet, ik zat niet op die roze wolk waar iedereen het over gehad, later ben ik me gaan realiseren dat ik een postnatale depressie had maar in die tijd werd daar amper op gereageerd. Ik moest gewoon doorgaan, en dat deed ik. Met een kindje dat constant huilde, dat buikkrampen had, borstvoeding had ik na een paar weken opgegeven en de fles leek beter te gaan. Maar tevreden was ze zelden, ze hield er niet van om vastgehouden te worden en ik betrok dat op mijzelf (ook dat ben ik pas vele jaren later gaan inzien). Ik werd onzeker en ik ging ‘gewoon door’. Het afstandelijke gedrag van mijn baby werd minder naarmate ze meer kon, het werd me al snel duidelijk. Dit kind wilde de wereld ontdekken, op haar eigen manier, op haar eigen tempo. Leren zwemmen zonder bandjes, leren fietsen zonder zijwieltjes, leren schaatsen, ze zei dat ze ‘wist’ wanneer ze dat kon en ze hoefde niet te oefenen. En ze had gelijk, op een dag kon ze het gewoon. Ik weet nu dat ze observerend leerde en dat haar gedrag vooral bestond uit kopiëren van wat ze anderen zag doen.
Daar kun je ver mee komen maar op een bepaald moment loop je spaak. Dat overkwam haar ook, een aantal jaar geleden. Depressies, suïcide, en gelukkig was er op dat moment goede hulpverlening voor handen en werd duidelijk dat haar neuro typische brein niet langer kon volhouden op het overlevingsmechanisme van kopiëren. Dat is een enorme duik in een onbekend diep gat, om dan ineens te leren dat je ‘anders’ moet leren leven, dat je jezelf moet leren kennen, dat je moet gaan herkennen welke gedragingen aangeleerd zijn en welke gedragingen nou echt typisch jij zijn.
In de jaren daarvoor hadden zij en ik een groot deel van de ontstane wonden in haar jeugd en mijn moederschap samen geheeld. Dit keer stond ik ietsje meer aan de zijlijn, steunend en met tijd ondersteunend maar zij stond aan het roer. Voor mij is dat een belangrijk gegeven dat ik mijn kinderen altijd heb proberen mee te geven in hun groei naar volwassenheid. De regie die ze zelf hebben, de keuzes die ze mogen maken. Die hoef ik niet te begrijpen als ik ze maar respecteer, dát is voor mij de groei die je als ouder door hoort te maken.
We zaten in de tuin, oma, dochter en kleindochter. Te genieten van de zon, in gesprek over alledaagse dingen, en van lieverlee openden de diepere lagen zich waarbij ieders karakter aanwezig mocht zijn. Ik heb het als een heel bijzonder moment ervaren, zovele jaren levenservaring, zoveel jaren verschillende inzichten. De energie van twee moeders, de energie van twee dochters, de energie van een oma en de energie van een kleindochter. Al die wisselwerkingen die in een schitterende compositie tot uiting kwamen met op de achtergrond het voor mij zo vertrouwde geluid uit mijn jeugd. De vele vogels die er tetteren, mijn dochter haalde het nog aan toen we er net waren. De vogels daar klinken anders als thuis en ook zij ervaart het als een veilig en vertrouwd geluid uit haar jeugd.
