Van mijn plan om een paar dagen vrij te nemen en op pad te gaan met camera is niets terecht gekomen, mijn lichaam en vermoeidheidsklachten maakten dat ik weinig anders kon dan mijn bubbel heel klein maken en extra goed op mijzelf te ketten.
Wél heb ik op mijn gemak gerommeld in de tuin om daar een mooi plekje te creëren waar ik de komende maanden kan ontspannen en genieten van buiten zijn.

De overweging voor een tuinposter vond ik een lastige, een miskoop bij het tuincentrum liet me besluiten om te kiezen voor een eigen foto. Dat vind ik altijd waanzinnig moeilijk, niet alleen omdat er zoveel keuze is maar ook omdat het een foto moet zijn die me niet snel gaat vervelen als ik ernaar kijk. Ik heb daar snel last van, om het mijzelf niet te moeilijk te maken had ik mijn keuze beperkt tot twee foto’s.
Beiden gemaakt in een mooi dal in Zwitserland, waar vele herinneringen zijn opgeslagen. Als kind werd ik door mijn ouders meegenomen, destijds zag ik de pracht niet zo want ik wilde op die leeftijd alleen maar zwemmen en spelen met vriendjes. We kwamen er vaker, het was de lievelingsplek van mijn vader geworden en áls hij de kans had dan wilde hij er naartoe kunnen. Hij reed daar gerust een halve dag voor om als hij totaal niet in de regio was.

Mijn allereerste (vakantieliefde) ging een dagje mee naar dit mooie dal. Hij was Zwitser maar dit plekje was hem totaal onbekend en ik zie mijn vader nog glunderen van trots dat hij een Zwitser deelgenoot kon maken van dit geheim dat hij zelf ontdekt had.
Een vakantie ter ere van een huwelijksjubileum van mijn ouders werd ook in die regio doorgebracht, en uiteraard moesten we toen naar dit dal. Mijn dochter destijds 1, zat op dezelfde rotsen als waar ik als kind zo vaak gespeeld had in een waterplasje te spetteren.

Heel veel jaren later bezocht ik het dal opnieuw, samen met mijn dochter. Mijn vader was toen al enkele jaren overleden en ik werd overspoeld door emoties toen ik zelf dat kronkelige bergweggetje reed waar mijn vader gereden had. Mijn dochter was op slag verliefd, samen hebben we dezelfde plaatsjes in het dal bezocht als ik als kind met mijn ouders bezocht had. Het was mooi en bijzonder om dit met haar te kunnen delen.

Mijn moeder is er met vrienden geweest om een deel van de as van mijn vader uit te strooien. Terwijl ik over het eeuwenoude Romeinse brugje liep stelde ik me voor hoe de as van mijn vader uit waaide over dat paradijsje waar hij zo graag naartoe ging.

Weer een paar jaar later bezocht ik het dal met Grijze, mijn zoon en dochter. Ondanks dat mijn zoon destijds onmogelijk in zijn gedrag was vanwege zijn verslaving ben ik blij dat we er toen toch geweest zijn. Het voelt als een soort verbinding die gelegd moesten worden, ik kan dat niet uitleggen, dat leeft in mijn gevoel.

De foto die nu mijn prettige plekje in de tuin siert is een foto waarvan ik vrij zeker ben dat mijn vader vrijwel dezelfde gemaakt heeft, meermalen want elke keer als het bezocht was het weer zo mooi.

Ik wilde vanmiddag een foto maken om met mijn moeder te delen en precies op dat moment brak een zonnestraal door mijn beeld heen.
Het raakt en het ontroert me, ik voel de verbinding en het sterkt me.
Juist nu ik door een moeilijke periode in mijn leven ga is het meer dan bijzonder om dit zo te mogen ervaren.