Deze week namen we afscheid van onze kater, 13 jaar mocht hij worden. Destijds kwam hij als jonge kater van 8 maanden bij ons. Samen met zijn stiefzusje, want er was vanaf het begin één ding duidelijk….hij mocht niet weg zonder zijn zusje. Zowel Nicky als Loesje waren met drie weken op straat in Eindhoven gevonden en samen in een pleeggezin beland. Nicky was ontzettend angstig en zocht zijn veiligheid bij Loes.
Voor mij was het destijds een mooie combinatie, ik zocht namelijk het liefst twee katten omdat we een waanzinnig drukke hond hadden en samen zouden ze een front kunnen vormen. De hond was wel aan katten gewend maar vanwege zijn drukke gedrag hielden de meeste katten hem op afstand. Nicky vond hem in het begin ook druk maar MrB wist ook zijn nieuwsgierigheid te triggeren en in tijd werden ze vriendjes.
Het moment dat ze voor het eerst de tuin in mochten rende Loes naar buiten, stortte zich op de stoeptegels en ging daar liggen rollen alsof ze het vreselijk gemist had. Nicky daarentegen keek vanaf grote afstand, veilig binnen, toe en zodra hij een geluid hoorde dat té eng was vloog hij naar zolder. Het heeft weken geduurd voor hij een beetje de tuin in wilde, en dat was mede te danken aan de veilige aanwezigheid van zijn grote vriend MrB. Daarna begon het grote avontuur buiten de tuin, en zagen we onze bange kater veranderen in een zelfverzekerde kater. Hij was geen echte jager, ik heb meer dan eens een nog levende en ongehavende muis gered die tussen zijn voorpoten lag. Met sommige katten in de buurt werd hij bevriend, we noemden ze altijd grappend ‘de gangsters van de buurt’.
Een heuse binnenkater bleef hij ook, lekker warm bij de baasjes. Toen de kinderen nog thuiswoonde had hij de keuze uit éen van hun slaapkamers om de nacht door te brengen, er wel twee dames waren met wie hij moest concurreren. Nick had een voorkeur voor de energie van mannen, als we mannelijk bezoek hadden moest hij altijd even komen kijken en waren ze goedgekeurd dan ging hij bij ze zitten. Zijn kop tegen hun borst of onder hun kin, alsof hij in hun energie wilde kruipen.
Onlangs vertelde een goede vriend van mijn dochter en schoonzoon dat Nicky met zijn mooie eigen energie hem geholpen had om katten te leren begrijpen en dat Nicky de allereerste kat was geweest die niet naar hem gesist of gegromd had. Nicky had hem toegelaten en daarin vertrouwen gegeven dat het goed was om een kat dichterbij te laten komen.
Toen MrB onverwachts overleed was aan Nicky te merken dat hij hem miste. Wij misten hem ook enorm en het heeft dan ook ruim een jaar geduurd voor we toe waren aan een nieuwe hond. Dat werd Pablo, eveneens een Australian Shepherd. Ook druk (dat hoort nu eenmaal bij dit ras) maar aanzienlijk minder druk, een echte clown en ook hij was in het begin voor veel dingen bang. Nu was het de beurt aan Nicky om te steunen, dat deed hij door onder de buik van Pablo mee de tuin in te lopen, of door heerlijk relaxed ergens vlakbij op de grond te liggen. Ze speelden op hun eigen manier samen, vaak door achter elkaar aan te rennen tot Nicky de tuin uit ging of naar boven rende. Alhoewel dat Pablo er lang niet altijd van weerhield om dan ook naar boven te gaan.
De afgelopen weken zagen we Nicky achteruitgaan en afgelopen week besloten we dat we dit niet te lang wilde aankijken, we hadden het idee dat hij mogelijk pijn zou hebben en wat we niet wilden was een huisdier onnodig laten lijden. De dierenarts bevestigde dat hij een tumor in zijn hoofd had, bij katten is het dan einde oefening en hoe moeilijk ook….we lieten hem gaan. Beiden hadden we al afscheid van hem genomen in de dagen ervoor, ik had de nacht voor we naar de dierenarts gingen bij hem op de bank geslapen en hij was nog een tijd tegen me aan komen liggen. Het liefst zag ik dat de natuur zijn gang zou gaan maar ik weet inmiddels dat bij katten het maar heel zelden voorkomt dat ze rustig uit zichzelf inslapen. Dus hebben we Nicky met heel veel knuffels en terwijl hij voortdurend geaaid werd in laten slapen. Daarna mocht hij nog mee naar huis zodat de andere huisdieren konden zien dat er geen leven meer in hem was en hebben we hem naar het crematorium gebracht.
Nicky zal gemist worden, zonder twijfel, maar we zijn blij met de vele mooie jaren die hij ons gebracht heeft.
