Inmiddels blog ik meer dan 24 jaar, in die tijd heb ik periodes gekend waarin ik veel schreef en periodes dat ik gematigd schreef. De rode draad was toch overduidelijk wel het schrijven. Mijn blog(s) voelde als mijn veilige plekje, ik kon me uiten zonder bang te zijn dat ik iemand zou kwetsen. In tijd is daarin iets veranderd en dat heeft impact op het gevoel van veiligheid, ik ‘schrijf’ nog steeds alleen blijven de woorden hangen in mijn hoofd. Ze eindigen steeds minder vaak op het witte scherm, en daarmee doe ik mijzelf tekort.
Dat wéét ik, en toch is het iets wat ik niet gemakkelijk doorbreek. Er speelt nog steeds veel in mijn leven, dat is iets waar ik deels aan wen (het is inmiddels al 42 jaar zo) maar waar ik moeite mee heb is de impact dat het op mij heeft. Ik voel mij vervagen. Het voelt alsof ik aan het verdwijnen ben, ik worstel met de vraag of ik nog wel kleur in mijn leven voel. Kleur in mijn persoontje, of ik nog verbonden ben met mijzelf of dat ik in tijd kleurloos geworden ben door het vele zorgdragen.
Er sluimert een boosheid in mij, ik voel mij boos omdat ik in het zorgdragen mijzelf niet kon inspireren om zelf voldoende in beweging te blijven. Ik ben boos omdat ik me uitgeblust voel, omdat ik me nog maar zelden vrouw voel, omdat ik het gevoel heb dat ik in stilte leegbloed tot er niets meer over is.
Onlangs was ik op bezoek bij mijn moeder, ik haalde daar iets aan dat gevoelig bij mij ligt. Een gevoel dat ik als kind al had, dat ik dom was, dat ik onhandig was. In het praten haalde ik preventief de angel er al uit door te benoemen dat ik dat niet bij mijn ouders neerleg, maar als ik eerlijk ben dan kan ik niet ontkennen dat hun invulling van ouderschap wel heeft bijgedragen aan mij minder voelen. Het heeft mijn onzekerheid gevoed, het heeft een aangeleerd gedrag wakker geschud om geen nieuwe paden te ontdekken omdat ik dat toch niet zou kunnen. Gelukkig ben ik wél nieuwe paden gaan ontdekken, en ook bewandelen. Ik ben dat vooral in stilte gaan doen, veel van wat ik doe in mijn leven aan zelfontwikkeling, aan ontdekken, aan verkennen, doe ik in stilte. Ik deel het zelden met anderen. Op zich is dat niet erg, ik ben nooit iemand geweest die mijn kwaliteiten van de daken wilde schreeuwen, ik vind het niet prettig om de aandacht op mijzelf te vestigen. Liever vertoef ik op de achtergrond, blijf ik in mijn eigen bubbel en verken ik vanuit die bubbel
En dat gevoel samen met het gevoel dat ik aan het vervagen ben stemt me verdrietig.
Het raakt iets in het oude zeer, ik maakte mijzelf onzichtbaar ‘omdat ik niet slim genoeg was’, later maakte ik mijzelf onzichtbaar omdat dat de enige manier van overleven was in de relatie waarin ik verkeerde. Als (alleenstaand) moeder ben je in zekere zin ook onzichtbaar omdat lange tijd alles draait om de kinderen. Daarin trof ik een aantal ‘verlengingen’ waarbij de zorg voor hen nog steeds de grootste prioriteit was.
En nu, nu ik in de vroege herfst van mijn leven beland ben en dat moment aanbreekt waar ik eigenlijk jarenlang hoopvol naar uitkeek….manlief met pensioen, kinderen een (stabiel) eigen leven, alle ruimte om een eigen leven te leiden, alle ruimte om samen leuke dingen te doen, alle ruimte voor ‘ons’ in ons leven….en nu……is er ruimte maar geen kleur om het in te kleuren en ik weet niet of ik het aan kan om in grijstinten te dwalen. Die grijstinten voeden het gevoel van te vervagen, van kleurloos op te lossen tot ik volledig opgegaan ben in een achtergrond.
