Sonogno wordt voor het eerst genoemd in 1200 als Sornono. In 1417 werd het genoemd als Senognio. Tijdens de middeleeuwen maakte Sonogno deel uit van de Vicinanza van Verzasca en deelde het lot van de vallei. Van 1395 tot 1843 vormde het een enkele gemeenschap met Frasco.

Het maakte deel uit van de parochie van Vogorno tot 1519, toen het samen met Frasco een parochie vormde. Het werd een zelfstandige parochie in 1734. De parochiekerk van St. Maria Loreto wordt voor het eerst gedocumenteerd in 1519. Deze werd in 1854 herbouwd en versierd met schilderijen van Cherubino Patà.

De lokale economie was voornamelijk gebaseerd op veeteelt. In de zomer graasde het vee op de hoge alpenweiden, in de winter werden de koeien verplaatst naar hun winterweiden in de Magadino. Door beperkte werkgelegenheid emigreerden veel inwoners, en na ongeveer 1850 vertrokken velen naar het buitenland. Nakomelingen van inwoners van Sonogno zijn te vinden in bijna 40 verschillende landen. De recentere uittocht naar stedelijke centra, gecombineerd met emigratie, heeft sinds het midden van de negentiende eeuw geleid tot een gestage bevolkingsafname. Het Museum van Verzasca werd in 1974 in Sonogno gebouwd. In 2005 bood de landbouwsector nog steeds 47% van de banen in de gemeente.

Als kind leerde ik dit bijzondere dorpje voor het eerst kennen tijdens een vakantie met mijn ouders. Een aantal jaar geleden bezocht ik het dorp opnieuw, eerst samen met mijn dochter en later konden we mijn moeder in staat stellen het dorp nogeens te bezoeken. Bijzonder blijft ik het vinden dat een klein, en voor velen onbeduidend, dorpje zo verweven is met onze levens. Wanneer je door Sonogno wandelt en je denkt de toeristen weg dan is het of tijd heeft stilgestaan. Er is ontstellend veel zorg besteed aan behouden van de cultuur. Sonogno staat op de Federal Inventory of Heritage Sites, een Zwitsers erfgoedlijst.