Ergens was ik me al weken, denk zelfs maanden, bewust van de naderende storm. Nu deze aan land gekomen is heeft het me niet omver geblazen maar wel weggejaagd. Ik kies voor zelfbehoud, wat niet de eerste keer is in de relatie met mijn zoon. Het gaat gepaard met een diepe en doffe pijn, gister heb ik heel bewust een grens getrokken en gezegd dat ik ons contact verbreek. Uit zelfbescherming, omdat het contact te destructief is voor mij.

Na mijn besluit, en het gesprek waarin ik hem dit liet weten, voelde ik weinig tot niets behalve die enorme dofheid. Ik heb dit waarschijnlijk toch te lang proberen vol te houden, navigeren in en uit zijn moeilijke momenten, de grens van helpen die telkens verlegd wordt tot niet helpen als een vorm van verraad voelt voor hem. Wat gepaard gaat met niet prettige woorden mijn kant op, vrijwel alle communicatiemogelijkheden voor hem richting mij heb ik geblokkeerd. Niet alles, ik wil hem niet het gevoel geven dat deuren definitief dicht gezet werden door mij, maar ik wil ook een duidelijke grens trekken.

Deze time out heb ik nodig, geen idee hoe lang ik dit nodig heb. Geen idee welke weg terug ik na deze time out ga vinden. Er moet iets veranderen en verandering kan niet van één kant komen.

De afgelopen maanden heb ik weinig geschreven over de dynamiek met mijn zoon. Misschien omdat ik er onvoldoende vertrouwen in had dat het nu een goede richting op zou bewegen, misschien omdat ik onbewust altijd rekening houd met de volgende storm en hij en ik nogal veelvuldig in en uit stormen bewegen. Misschien omdat ik (onbewust) niet wilde schrijven wetend dat ik dan niet om mijn eigen gevoel heen kon en het mij zou aanzetten om actie te ondernemen op mijn gevoel.

Nu was het actie/reactie, van mij op hem, van hem op mij maar vooral van mij op mij. Ik had een grens bereikt, voor mijzelf. Ik kon niet anders dan daarop reageren en nu ik dat gedaan heb ben ik in een dal van rouw beland.