Eerder op de avond zocht ik naar woorden om wat ik voel en waarneem (in mijn gevoel) te beschrijven. Alsof ik meegezogen wordt in een wervelwind, ik probeer me staande te houden terwijl de wind me van mijn plek probeert te krijgen.

Mijn hoofd had moeite met stilte (en rust) vinden, gelukkig weet ik wat daarin helpt. Een goede film kan me echt even uit mijn hoofd halen en dat is gelukt. Daarna een flinke wandeling door de kou met de hond en vervolgens twijfelde ik om mijn avondbubbel in te stappen. Daarin had ik twee opties, de bubbel van kunst zoeken en delen wat betekent dat ik feitelijk vooral bezig ben om voor anderen iets te doen. Of de bubbel van iets aan mijn eigen blogs doen.

Ik koos voor dat laatste, mijn blog kon nog wel wat finetuning gebruiken. Nu ik daar zowel persoonlijke reflecties, gedichten als fotografie deel is structuur wel belangrijk om het voor bezoekers overzichtelijk te houden.
De vele, erg persoonlijke schrijfsels, over rouw, naaste van een verslaafde zijn, zorgdragen, familiedynamiek, relatiedynamiek, zorgdragen, mantelzorgen, zelfzorg, verwerken en zelfheling werden min of meer onzichtbaar door ze uitsluitend onder de rubriek ‘Schrijfsels’ te plaatsen.
Dus besloot ik om, opnieuw, keywords aan de schrijfsels toe te voegen zodat bezoekers iets makkelijker gericht kunnen zoeken en lezen (als daar behoefte aan is).
Tot zo ver het zeg maar zakelijke deel, want eenmaal bladerend door de teksten om te bepalen welke tag het meest passend is voelde het als een reis langs emotionele momenten. Zelfs in de vluchtige blik van een paar woorden was ik in staat me te herinneren hoe ik me had gevoeld tijdens het schrijven.

Het was een reflectie met een helend randje, het zijn die losse uiteindjes die ik op momenten als deze verder verwerk. Dus avonden als deze zijn waardevol, momenten met een zilveren randje die mij helpen om verder en sterker in balans te (blijven) staan.