Mijn allereerste kennismaking met fotografie was met een oude zwart wit camera van mijn vader. Enthousiast toog ik op pad, mijn ouderlijk huis heeft een waanzinnig mooie ligging op vijf minuten loopafstand van het stadscentrum, die ik echter links liet liggen. Want…grenzend aan de tuin ligt een mooi weiland dat afgeschermd wordt door een spoordijk.

Die wei daar heb ik vele uren van mijn jeugd doorgebracht. Speurend naar bloemetjes die ik in een vaasje kon zetten om mijn picnic met porceleinen kinderservies op te fleuren. Uit miniscuul kleine theekopjes dronk ik water met een kleurtje terwijl ik met mijn fantasie vriendjes babbelde. Ook was er een rijk buitenleven te ontdekken, insecten, vlinders, eenden, konijnen en nog weer later fantaseerde ik over leven in de natuur terwijl ik zandkoekjes bakte van puinzand dat resteerde van de steenovenfabriek.

In mijn puberjaren bouwde ik hutten terwijl ik samen met mijn beste vriendin, die evenals ik een echt buitenspeelkind was, de spijkers en planken van de nieuwe buurjongen had gepikt. Die jongen die uit een drukke wijk kwam en niets begreep van kinderen die in een buitengebied leefden (andersom evenmin trouwens).

Dat kleine stukje natuur naast ons huis was zo gewoon dat ik de schoonheid ervan als vanzelfsprekend beschouwde. Het was onderdeel van mijn leven, in de zomermaanden buitenspelen, in de wintermaanden sleeën en schaatsen. Wat ik overigens niet met plezier deed want ik had altijd pijnlijke vingers, handen, voeten en tenen. Pas in mijn verre volwassen leven werd het fenomeen van Raynaud geconstateerd wat deze pijn in de wintermaanden verklaarde. Daarbij, ik ben van de ‘stel je niet aan’ generatie. Mijn moeder stuurde ons in de wintermaanden met slee of schaatsen naar buiten met de mededeling dat we minimaal twee uur buiten moesten blijven. Denk maar niet dat het lukte om, al stond ik huilend van de pijn voor de deur, eerder naar binnen te kunnen.
Ook dat is deel van mijn herinneringen, het was een gewoonweg een andere tijd.

Dat moment dus, dat ik met de oude camera op pad ging en betoverd raakte door de magie van kijken door dat piepkleine raampje en de illusie dat ik iets waanzinnig moois kon vastleggen. Het wás zonder twijfel waanzinnig mooi, ik begreep echter weinig van zaken als diafragma en sluitertijden, en terugkijkend vind ik het eigenlijk een wonder dat er überhaupt foto’s gelukt zijn.
Toch is dat moment voor altijd in mijn geheugen gegrift, want dáár is mijn liefde voor fotografie ontstaan. Zonder het te beseffen is ook daar mijn plezier in gewoon dwalen met camera geboren. Wat ik evenwel in de jaren daarna kwijtraakte omdat in mijn leven geen ruimte was voor zoiets, heel soms tijdens vakanties dat ik er weer even mee in contact kwam maar verder dan vakantiekiekjes en een paar verdwaalde mooie foto’s kwam ik niet. Maar inmiddels ben ik al vele jaren verknocht aan het dwalen met camera, en beleef ik daarna prettige momenten in de digitale donkere kamer. Sommige foto’s sprankelen met hun kleur, anderen spreken middels hun nuances in grijstinten.