Het is maanden geleden dat ik hier iets gepubliceerd heb, op een bepaalde manier voel ik mij lamgelegd door een vreemde combinatie van innerlijke stormen en stilte. Er waren momenten dat ik wilde schrijven, en wanneer ik er dan voor ging zitten dan voelde ik me lamgeslagen.

Nu ik een poging waag om de draad weer op te pakken, omdat ik denk dat het goed voor mijzelf is om meer in verbinding met de verschillende delen in mijzelf te staan, kijk ik terug en vraag mijzelf af wat het dan is geweest waarom ik niet kon schrijven.
Er sluimerden diverse lagen emoties die verstopt lagen onder overeind blijven in dagelijks leven en de uitdagingen die daarin schuilgaan. Een mantelzorgvakantie met mijn moeder confronteerde me met onbegrip omtrent mijn persoonlijke gevoelens. Ik weet dat ze niet in staat is om echt naar mij te luisteren en toch blijf ik struikelen over de impact daarvan.
In het dagelijks samenleven met mijn partner is een soort verstilde strijd geworden, strijd is een groot woord maar ik weet even geen ander woord. Ik heb me neergelegd bij de dingen die zijn veranderd, en diezelfde dingen hebben een aandeel in het mij lamgeslagen voelen. Dit is niet hoe ik een aantal jaar geleden ons leven nu voor me zag, het doet pijn dat te realiseren. Ik moet bijstellen, leren omgaan met de veranderde partner, me niet laten raken of zelfs onderuit laten schoppen door wat ik mis (geen idee hoe ik dat ga doen). Ik moet ook leren omgaan met de veranderingen in mij, want het heeft ook impact op mij. Ik ben niet meer die sprankelende vrouw die ik in de relatie was, overgangsperikelen zijn hier ook debet aan. De wisselwerking binnen de relatie, en voor een deel het gebrek aan wisselwerking, hebben effect op mij. Ze maken dat ik me minder uit (want dan uit ik me vooral over waar ik mee worstel en dat trekt mijn partner zich weer enorm aan), ze maken dat ik me meer terugtrek. Ik laat mijzelf minder zien, en dáár zit een enorm pijnpunt. Nu ik dit schrijf voel ik iets openbarsten en komen hevige emoties naar buiten.

Dit is waarom ik niet meer schreef, ik ben eerder in mijn leven op een vergelijkbare plaats geweest. Mezelf onzichtbaar makend, destijds was dit puur voor mijn eigen (fysiek, mentaal en emotionele) veiligheid. Waarom doe ik het nu dan? Is het dat ik me opnieuw onveilig voel? Terwijl ik de meest liefhebbende en zachte partner heb die iemand zich maar wensen kan?
Ik weet dat praten met mijn partner over wat in mij leeft vaak moeizame gesprekken zijn, hij kan goed luisteren maar zodra ik praat over wat in mij leeft in relatie tot hem of onze dynamiek dan reageert hij vanuit een slachtofferrol en moet ik oppassen dat we niet in een gesprekssfeer eindigen die strijdig voelt.
Het kost energie, om de gesprekssfeer prettig en veilig voor beiden te houden, om mijzelf te openen terwijl alles in mij zich wil sluiten.

Het is uiteraard niet continu aanwezig, we leven ook ons dagelijks leven en daarin vinden we gelukkig weer meer connectie en minder (wederzijdse) vereenzaming. Echter het voelt wel als een gevecht, als iets dat me leegtrekt en wanneer ik dan niet op andere manieren kan opladen dan voel ik me leeggezogen. Wat ik mijn partner dan wil verwijten terwijl hij er niets aan kan doen. Het is aan mij om veranderingen in te voeren, om te ontdekken wat mij oplaadt, wat mij krachtiger maakt zodat er weer een sprankelend en prettige relatie dynamiek kan ontstaan.