De kracht van de neerwaartse spiraal trekt aan me, ik voel hoe beetje bij beetje ik verlies aan kracht. Verlies aan energie, aan optimisme, stukje van mijzelf verlies.

Het is een samenkomst van meerdere strijden en zorgtaken. Sommige strijden zijn de mijne niet maar ik ben wel de strijdvaardige steun. Andere strijden zijn de mijne wel alleen ontbreekt me de ruimte en vooral energie om mijn weg er in te vinden.

Ik schreeuw mijn frustraties van me af tegen mijn partner, nadat ik ontelbare keren alleen poog te navigeren in mijn onmacht, verdriet en gemis.
Zo ben ik niet, dit past zo niet bij mij.

Diep van binnen weet ik het. Als ik hier beland ben dan heb ik een paar stations gemist, de stations waarbij het landschap eromheen mij vertelde dat ik beter voor mijzelf moet gaan zorgen. Ik dacht dat ik het tijdig had opgemerkt maar ongemerkt is het naar binnen geslopen en mij van binnenuit gaan opvreten.

Rust….ruimte voor al mijn emoties. Mag het ook eens om mij gaan? Om mijn strijden? Mijn verdriet? Mijn moeizame weg?

Er is maar één weg die daartoe leidt. Één persoon die daarin een verschil kan maken en dat ben ik zelf.

Dus trok ik aan de bel, voor mijzelf.
Mag ik dan nu rust?