Meerdere processen zijn betrokken in het leven met een partner die veranderd is door een hersenbloeding. Ik weet dat de officiële term NAH is, ik heb vergelijkbare processen eerder doorgemaakt nadat mijn moeder volledig was veranderd door hersenbeschadiging na een heftig verkeersongeval (in combinatie met veranderingen door de diverse rouwprocessen die ze heeft doorgemaakt).
Zelf ben ik niet iemand die snel termen voor iets gebruikt, ik beschrijf liever de omstandigheden. Een term voelt afstandelijk, mijn eigen woorden staan dichter bij me. Dat maakt het soms wel moeilijk om te schrijven, het is een connectie met mijn emoties. Een spiegel die me niet alleen iets laat zien maar me ook laat voelen.
Op een verjaardag afgelopen weekend vroeg iemand wat er nu precies met mijn partner was gebeurd omdat ik een weg zoeken in veranderingen had benoemd. Het was één van de weinige keren dat ik het gevoel had dat er écht naar me geluisterd werd, de impact op mij en mijn leven mocht een plaatsje hebben in het gesprek. Ik weet niet hoe het komt maar daar is maar weinig ruimte voor in gesprekken die ik voer. De aandacht gaat vooral uit naar mijn partner, wat voor hem natuurlijk fijn is. Dat de veranderingen in hem een enorme impact hebben, op onze relatie en relatie dynamiek en ook op mij, is iets waar aan voorbij gegaan wordt. Of misschien vinden de meeste mensen het een te moeilijk gespreksonderwerp.
Ook in een mail conversatie kwam het stukje verandering en de impact ervan langs. Het hielp me om een helder beeld te vormen. De relatie dynamiek is alsmaar in beweging, de verandering in mijn partner hebben geleid tot wielen die niet meer of moeizaam draaien. Dat leidt ertoe dat de volledige beweging stagneert of haperend voortgaat. De oplossing ligt niet in één radarwiel vervangen, het hele apparaat moet uit elkaar gehaald worden. Elk wiel moet nagekeken worden, sommige wielen kunnen niet meer vervangen worden. De beweging moet op een andere manier aangestuurd worden, er moet een nieuwe beweging ontstaan.
Door er zo naar te kijken lukt het me beter om niet verlamd te raken door de frustratie van het stagneren. Ik kan milder, met meer begrip en geduld een weg vinden in de moeilijke en moeizame momenten dat we vastlopen. Het zorgt in zekere zin ook voor rust, ik begrijp beter dat tijd een factor is. Een nieuwe dynamiek kan niet zomaar ineens starten, die moet in tijd groeien, we moeten er beiden aan wennen, en beiden een eigen connectie mee maken.
