Sinds een paar weken help ik je door wekelijks samen boodschappen te doen, toen je financieel aan de grond zat hielp ik ook met ze te betalen. Toen je salaris binnen kwam zou je dat weer zelf oppakken. Twee weken later zat je alweer zonder geld. Alle oude patronen zijn in één klap terug, om geld vragen voor sigaretten, als het niet bij mij lukt bij anderen, of misschien wel zowel bij anderen als bij mij.

Er wandelt een ander spoor tussendoor. Als je in je meer communicatieve momenten bent dan ben je gezellig en open. We praten over onze verjaardagen, in februari zijn we een dag na elkaar jarig. Sommige dingen plannen we samen, er is overleg, het voelt zelfs oprecht gezellig zo samen te plannen en regelen.

En dan duikt het andere patroon weer op en ineens is bij mij de grens bereikt. Is er het gevoel dat je wederom met het grootste gemak tegen me liegt, dat je kiest wat je zegt om een beeld neer te zetten of te verstevigen en in de schemergebieden leef jij jouw leven met gebruik.

Je voornemen om te stoppen met het middel wat nu weer even je houvast gaf zweeft, ik hang er waarschijnlijk zelf teveel aan op. Wil zo graag dat jij aan jezelf werkt en dat ik vooruitgang zie, want de andere kant ken ik maar al te goed. Alleen dit keer zal de schade groter zijn, de schulden groter, je eigen plek kwijt raken, je huisdieren kwijt raken. Het staat allemaal op het spel en ik ga het gesprek erover niet meer met je aan. Het is jouw leven, jouw puinzooi en ik moet vooral kijken of mijn grenzen nog wel op de juiste plaats liggen.