Er is een enorm sterke moeheid die me voortdurend omlaag trekt. Ergens weet ik wel waardoor dit komt, de afgelopen weken heb ik veel van mijzelf gevraagd wat vooral nodig was in het zorgen voor anderen. Dat doe ik met heel veel liefde en toewijding, de dag na kerst had ik het gevoel alsof het me niet meer lukte om op te laden. Doorgaans helpt het dan als ik wat dagen rust kan pakken, helaas was dat niet mogelijk dus in plaats van opladen en weer in balans raken liep ik nog verder leeg. Op een bijna lege tank kun je maar eventjes volhouden, dus werd (en word) ik geregeld teruggefloten door mijn lijf. Maar niet alleen mijn lichaam is uitgeput, ook mijn hoofd en mijn emotionele balans zijn niet zoals ze zouden moeten zijn.

In de weken voor kerst had ik me voorgenomen om vaker en bewuster tijd voor mijzelf in te zetten zodat ik bewuster met mijn processen bezig kon zijn. De tijd maken is me gelukt, me ertoe zetten om ermee aan de slag te gaan is een grotere uitdaging. Want ik ben vaak zo moe dat ik het wederom opzij zet.

In de dynamiek met mijn zoon denk ik dat ik op een punt aan het belanden ben waarin ik de afstand iets groter moet maken. Ik heb beloofd hem wekelijks te helpen met week boodschappen doen zodat hij bewuster geld uitgeeft en zorgt voor gezond eten, die belofte houd ik me uiteraard aan. Waar ik moeite mee heb is dat ik veranderingen zie die ik lastig vind, hij is weer gaan blowen. Geeft zelf aan dat het af en toe is, ik ben zo vaak voorgelogen door hem dat ik geen enkele waarde aan deze woorden hecht. Ik kijk naar wat ik zie en voel, en dat is een afwezige, in zichzelf teruggetrokken en minimaal communicerende man.
Op de één of andere manier werkt mijn aanwezigheid als een rode lap bij hem, irritaties komen sneller boven en worden richting mij geuit.
Ik wil dat niet meer, hem er op aanspreken helpt soms voor korte duur.
Of het een gevolg is van teveel in zijn hoofd bezig zijn of een reactie op zijn middelen gebruik kan ik niet zeggen, is ook niet relevant. Het waarom aan zijn kant is niet waar ik mij bezig wil houden, ik moet kijken welke plek in zijn leven voor mij het meest comfortabel is. Dus heb ik me voorgenomen om de communicatie aan mijn kant ook laag te houden, doorgaans wil ik nog wel elke dag een berichtje sturen. Soms een grappig iets over de huisdieren, soms de vraag hoe het gaat. Steeds vaker komt er geen reactie meer, tenzij er iets van me nodig is. Dan begint het met een oprecht ogende vraag hoe het mij gaat waarna al snel de vraag komt.

Het voelt als een draaikolk die mij omlaag trekt, ik wil dat niet meer. Dus heb ik een stap opzij gezet, ik sta naast die draaikolk. Nog enigszins duizelig en een tikkeltje verward, dat klinkt groter dan het is maar het is wél het gevoel dat in mij leeft. Een gevoel waar ik naar probeer te luisteren. Meer afstand is beter voor mij, hoe dubbel dat ook voelt.

Vanaf een afstand kijk ik naar mijzelf, stel mijzelf de vraag of ik het lastig vind het zorgdragen los te laten. Dat is het niet, ik weet dat hij hulpverleners heeft die hem kunnen helpen, ik weet heel goed dat dit zijn leven is en als hij het opnieuw verkloot dan is dat zo. Het is het contact dat veranderd, dat ik geen deel van zijn leven uitmaak (vanaf zijn kant) tenzij het slecht met hem gaat. Dan ben ik de eerste waar hij zich op richt, de eerste die hij in vertrouwen neemt en de eerste (en vaak ook even enige) op wie hij leunt.

Het patroon dat zich aftekent is voor mij een bekende, het was altijd gekoppeld aan gebruik. Misschien is het dat nu niet, is dit gewoon het losmaak proces van een jong volwassene. Het is lastig niet te weten waar de kern van het patroon ligt en tegelijk besef ik me dat dat niet relevant is. Waar het om draait is welk pad ik nu kies, voor mijzelf.