De zondag ochtend is voor mijn partner en mij vaak een ochtend waarop we het echt rustig aan doen, alle ruimte ook om te praten. Over wat in ons leeft, over wat er om ons heen speelt, over wat ons bezighoudt. Tijdens het praten voel ik een stagnatie, ik kan mijn vinger er niet op…
Jaar: 2023
Een warm bad
Dit weekend waren Lief en ik een weekendje weg. Het eerste weekend zonder rekening te hoeven houden met een verslaafde zoon op het thuisfront. Geen onderbrekingen tijdens ons weekendje, geen stress telefoontjes, geen paniek aanvallen met schizofrene gedragingen die ik vanaf afstand moest zien op te vangen. Geen boze appjes omdat ik een eigen leven…
Regende verdriet
Al dagenlang regent het bergen verdriet, alsof ik jaren aan niet geuit verdriet nu toe aan het laten ben. Onze oude poezendame loopt aan haar einde, ik zit soms uren bij haar. Dan aai ik haar, kijk naar haar, let op haar. Vertel haar zachtjes dat ze mag gaan, dat ze mag loslaten. Soms klinkt…
Ontelbare keren
Al wandelend met de hond overspoelt een gevoel van diep verdriet me, ik zie mijzelf in gedachten ontelbare keren in mijn leven in de avonduren wandelen terwijl ik verdrietig ben. Natuurlijk zijn er ook talloze, eveneens ontelbare, momenten waarin ik me prettig voel. Vanavond echter lijkt het of al die momenten zich manifesteren in dit…
Oneindigheid
Gevoelens
dwalen
In onbestendigheid.
Moegestreden
Vandaag was ik met mijn dochter mee, in de eerste plaats als mantelzorger en in de tweede plaats als moeder die erbij was toen tien jaar geleden zij van de één op de andere dag een verlamd en pijnlijk onderbeen had. Ze kon niet op haar been staan, kon niet lopen, zitten en opstaan werd…
Het is wel veel
De afgelopen weken stonden in het teken van heel veel mantelzorg, dit alles bovenop alle ‘gewone’ extra dingen die op mijn schouders neerkomen zolang mijn partner nog niet mag autorijden. Het lijkt helemaal niet veel maar als ik het bij elkaar optel dan zijn het vele vaak korte autoritjes (nee fietsen is voor mijn lichaam…
Glazen Graftombe
Op het Sint Joris Kerkhof in Eindhoven zijn een aantal bijzondere grafmonumenten te zien waaronder een marmeren beeldje van het overleden meisje Louise de Block 1874 – 1878. Voor eeuwig rust zij omarmd door reflecterend zonlicht.Het beeld werd gemaakt door L. De Vriend en staat op de graftombe, geplaatst in een glazen kist. Op de tombe is…
Statig in Eeuwigheid
Deze begraafplaats heeft voor altijd een bijzonder plekje in mijn hart. Samen met een (inmiddels overleden) dierbare vriend bezocht ik deze serene plek. Na zijn dood ben ik er nog een paar keer geweest, in die momenten was het of hij weer even heel dicht bij mij was. Dit beeld heeft talloze vernietiging overleefd, je…
Zware deken
Er ligt een onzichtbare deken op me, ik voel deze met elke beweging. Op een vreemde manier is de zwaarte ervan zelfs vertrouwd aan gaan voelen, ik was me eerlijk gezegd niet eens meer bewust van de zwaarte en het mee zeulen. Tot vanavond, een avondje bij dochter en schoonzoon (en diens ouders). Mijn zoon…
Voelspriet op scherp
Soms gaan mijn voelsprieten op scherp, zelden blijkt dit onterecht heeft ervaring laten zien.Een reactie vandaag op een eerder geschreven tekst van mij zette de voelsprieten op scherp, natuurlijk is het mogelijk dat iemand van mening is dat mijn manier van schrijven over mijn ervaring met mensen met narcistisch en toxische gedragingen niet zou mogen…
Verzand in Stilzwijgende Tinten
De spelonken van de vereenzaming beginnen vertrouwder aan te voelen, ik hoef niet voortdurend op de tast mijn weg te vinden. Een sprankje licht weet af en toe de spelonken te verlichten, soms zelfs licht deze dusdanig op dat ik zie dat de muren niet van steen maar van glas zijn.Aan de andere kant van…
