Na een gezellige avond gister samen met zoon en manlief waarbij we hebben genoten van mijn zelf geknutselde vier gangen menu en uiteraard elkaars gezelschap was vandaag een rommeldagje met boodschappen doen en voorbereidingen treffen voor de lunch die ik morgen bij mijn moeder verzorg. Waar dochter, zoon en schoonzoon ook aanwezig zullen zijn.

Met een glaasje heerlijke wijn die ik van mijn cliënt heb gekregen (in een heel lief kerstpakket voorzien van chocolatjes, kookboek, kaarsenhouder en flesje goede wijn) laat ik de dagen passeren. Naast emoties in mijn eigen stukje (zie mijn vorige blog) geniet ik van de fijne en goede momenten en ineens realiseer ik me….dit is de eerste ‘normale’ kerst in 12 jaar. De eerste kerst die niet bepaald, gestuurd en soms zelfs gedomineerd werd door het gedrag van mijn toen nog verslaafde zoon.

Ik voel me bijna schuldig dat ik zo opging in het fijne van deze dagen dat ik totaal niet heb stilgestaan bij hoe bijzonder dit is. Wat een goed teken is, ik begin er wat meer op te vertrouwen dat dit positieve pad breder wordt. Nee ik maak mij geen illusies, ik weet dat er terugvallen zullen zijn maar het is het opstaan dat telt en als ik kijk naar mijn zoon en hoe hij zich de laatste weken telkens weer weet te herpakken na een dal of dieptepunt dan zie ik een mooie en bijzondere groei.

Het laat mijn hart bijna barsten van liefde. Ik ben een gezegend mens met mijn geweldig mooie kinderen die ondanks hun enorme rugzak een pad in dit leven weten te vinden, mijn man die ondanks zijn eigen strijden zijn best blijft doen om samen een weg vooruit te kunnen vinden, mijn lieve beste vriendin die ik veel te weinig zie maar een grote plek in mijn hart heeft. Zelfs de dierbaren die er niet meer zijn waren deze afgelopen dagen dichter bij me, zo mooi en bijzonder om dit te mogen ervaren.