Soms zijn er stiltes die niet als stilte voelen, ik hoor de echo van een schreeuw die ergens diep verscholen in mij geuit wordt. Ik kan de schreeuw het volume niet mee geven dat nodig is om gehoord te worden, het lukt me niet om woorden te verbinden aan het gevoel dat er achter schuil gaat. En dus verblijf ik in de stilte, ze is een kalme kameraad die me woordeloos laat weten dat er geen echte rust is. Het is een valse rust, stormen tekenen zich af aan de horizon, soms bevind ik me midden in een storm terwijl ik deze krampachtig negeer en vasthoud aan gewoon leven.

Maar er is al zo lang geen gewoon leven, ik ben verstrikt geraakt in het doen alsof, in een gewoon leven leiden terwijl alles in mij schreeuwt dat ik dit niet wil. Dat dit niet het leven is dat ik mijzelf gegund had, dat ik mijzelf toewenste. Ik ben al zoveel jaar aan het meebewegen met die voortdurende veranderingen die overwegend bepaald worden door de dierbaren in mijn leven en wat zij meemaken. In de dynamiek met mij heeft het invloed op mijn leven, zij zijn de spil en ik draai om hen terwijl ik om mijn eigen spin zou moeten draaien.

Lange tijd heb ik niet geschreven, ik kan met schrijven niet mee met de valse schijn waarin ik voor mijn gevoel vast zit. De valse schijn van dit leven dat ik leid.

Natuurlijk zijn er wel authentieke delen, wat ik voel is oprecht. Mijn liefde, mijn zorgdragen, mijn mantelzorgen, mijn grenzen aangeven. Het is allemaal even echt als oprecht, en toch voelt het alsof ik mee beweeg in geleefd worden terwijl in mij delen aan het afsterven zijn.