Gisteravond bekeek ik voor het eerst in heel veel jaren de foto’s die gemaakt werden tijdens de uitvaart van mijn vader (2011). Mijn vader verongelukte in het buitenland tijdens een motorvakantie, mijn moeder overleefde het ongeval en heeft weken in coma gelegen. De uitvaart moest dus geregeld worden onder de meest bizarre omstandigheden. Lange tijd was het enige dat ik mij herinnerde ‘dat iedereen iets van me nodig had’.
Was ik in Zuid Duitsland in het ziekenhuis bij mijn moeder dan had ik een boze uitvaartonderneemster (ze was verder echt een schat!) aan de telefoon dat ik toch echt naar Nederland moest komen om zaken te regelen.
Was ik Nederland dan moest ik telkens 100km rijden omdat vrijwel alle regelzaken in de woonplaats van mijn ouders plaatsvond. Vervolgens belde school mij dan dat ik daar op moest komen draven omdat één of beide kinderen uit hun plaat waren gegaan.
Wilde ik mijn oma begeleiden om haar overleden zoon te zien dan was er weer iemand die vond dat ik moest kijken naar iets betreffende rouwbloemen. En laat ik maar zwijgen over de vele instanties waarmee we contact moesten hebben.
Natuurlijk was het zo dat de taken verdeeld werden (voor zover mogelijk) tussen mijn broer, schoonzus, mijn partner en mijzelf. Maar dan nog…er was zoveel, er was amper ruimte om te ademen en te realiseren dat mijn vader er niet meer was.
Bij het opnieuw bekijken van de foto’s, die in opdracht van ons gemaakt werden omdat mijn moeder niet bij het afscheid van haar man kon zijn, zag ik dit keer zoveel andere dingen dan de laatste keer dat ik keek. Ik zag mijn eigen pijn, mijn eigen moeheid, mijn verdriet. Ik zag ook hoe vaak ik contact maakte met anderen, hoe ik de verbindende factor was en mijn hart ging uit naar de dochter in mij die haar vader had verloren maar nauwelijks afscheid van hem kon nemen.
Nadat ik de foto’s bekeken had besloot ik om door mijn vader gemaakte slideshows van oude vakanties te bekijken. Zijn muziekkeuze die ik vroeger wel eens irritant kon vinden gaf nu een warm gevoel. De slideshows waren in tijd meegegroeid, dus waren er ook wat homevideo’s , onder andere van een verrassingsontbijt voor zijn 50e verjaardag. Het duurde drie videos van 20 minuten voor ik mij realiseerde dat het horen van zijn stem zo vanzelfsprekend was, alsof ik hem net nog had gesproken terwijl de realiteit zo anders is.
Het gaf een warme glimlach, mijn tranen waren al opgegaan aan de eerdere fotoserie en de slideshows en videos gaven me vooral een warm en fijn gevoel. Wat een mooie jeugd om op terug te kijken, wat fijn dat mijn vader toch nog die paar jaar opa voor mijn kinderen heeft mogen en kunnen zijn. En vooral…wat fijn dat al deze tastbare herinneringen er nog zijn.
