‘Het is ok’, fluister ik naar het meisje dat toen 16 was. ‘Je bent ok’, vertel ik de volwassen vrouw die al zovele jaren deze pijn met zich meedraagt. Waarvan er telkens stukjes verwerkt werden, de pijn soms ver op de achtergrond was geraakt als een vervaagde horizon van wat ooit was en op andere momenten met felle schakeringen dichterbij kwam. Ik leerde leven met alles dat aan dat ene moment gekoppeld was. Dat ene moment…waarvan ik ook een tijd gedacht heb dat ik verzonnen zou hebben. Omdat herinneringen zo moeilijk terug te halen zijn. Lange tijd heb ik mijzelf verweten dat ik een leugen tot leven had weten te brengen en dat ik niet eerlijk durfde te zijn. Maar dan vlamde ineens een fysieke reactie op die me aan het twijfelen bracht.

Een autorit tijdens een vakantie, een lange heenreis met mijn toen jonge kinderen. Blij, opgewekt en onbezorgd reed ik. Ik keek om mij heen en zag de prachtige bergen, ik begreep dat kleine kiertje in mijn binnenste niet. Dat kiertje waarvanuit paniek naar binnen sijpelde, dat fluisterde ‘nee….niet daarlangs, nee, dat kan ik niet.’
Ik zag de bergen en begreep niet waarom spontaan de tranen over mijn wangen stroomden, waarom de paniek driftig om zich heen sloeg. Ik was toch opgewekt, bezig met de vakantie, er was niets aan de hand. Ik was ok….en ineens was ik in staat het toe te laten. Het zal denk ik een jaar of 12 later zijn geweest. Ik kon de pijn en de angst van binnenuit naar buiten laten stromen. Op laten gaan in het berglandschap waar het ook gebeurd was. Ik was ok.

Vanavond keek ik film, de film zelf had ik al vaker over getwijfeld. Steeds leek het me niets en vanavond voelde het anders. Tot in de film er iets werd herkend. De kleuren van ver weggestopte en vervaagde herinneringen. Ik kneep onbewust het kussen fijn waar mijn hand eerst nog ontspannen op gelegen had. ‘Je bent ok’, sprak ik haar zachtjes toe, ‘Het is ok, je kunt dit.’
Ik keek de film uit, de confrontatie was hevig en ergens in al die hevigheid dacht ik aan een inzicht kaart die iemand vandaag voor mij getrokken had:
‘Ik ben veilig. Het universum zorgt voor mij’ en ik glimlachte door mijn tranen heen.
Want het voelt ook zo. Ja het is heftig en confronterend, wanneer oude stukjes pijn hun ruimte claimen en verwerkt moeten worden. Maar ik ben ook dankbaar, want ik voel dat ik ok ben. Ik voel dat het goed is, dat dit mijn pad is.

Tijdens een hevige scene in de film zag ik niet de reconstructie die daar werd nagespeeld, ik zag in gedachten de reconstructie van mijn trauma. Van de familiedynamieken binnen het gezin waarin ik was opgegroeid, mijn zwijgen twee jaar lang over wat me was overkomen en mijn ouders die niet doorhadden dat er iets vreselijk mis was met me. Zoveel draadjes komen samen, de verkrachting op mijn 16e had mij me terug laten trekken, ik reageerde erop door hevig te gaan puberen. Mijn manier om te zeggen ‘dit wil ik niet, ga weg, blijf uit mijn buurt, raak me niet aan’, al die dingen die ik niet tegen mijn verkrachter heb gezegd.
Ik sloeg op drift, ik had amper ervaring met seks gehad en nadat ik was verkracht maakte ik mijzelf wijs dat ik er dan maar mee om moest leren gaan. En dus had ik het (soms oudere) ene vriendje na het andere, en met allemaal had ik seks. Tot grote frustratie van mijn ouders, die niets begrepen van mijn losbandigheid. Ik hield dat twee jaar vol, hoe fouter hoe beter leek het wel. En toen ineens werd ik verliefd, op een ‘gewone’ jongen. Ik zag een uitweg, een uitweg uit die verwoestende straat waarin ik was gaan dwalen. Ik kapte alles af, alle losse sekscontacten en de duistere richting waarin ik eveneens was gaan dwalen. Die ik later wel leerde begrijpen toen ik inzicht kreeg in mijn onderdanige verlangens, maar op dat moment een beangstigende grip op me had.

Een doodgewone jongen dus, die mijn ouders goedkeuring kon wegdragen. Iemand aan wie ik voor het eerst in twee jaar durfde te vertellen wat me was overkomen, dat ik op een camping in het buitenland in het donker door een onbekende was verkracht. Ik voelde me beschermd en gekoesterd, de doodgewone jongen moedigde me aan om met mijn ouders te gaan praten. Wat ik deed, wat hen in staat stelde om iets meer te begrijpen van de storm die twee jaar lang had gewoed. Een nieuwe toekomst leek zich te openen, een leven en toekomst met een gewone jongen. We gingen samenwonen, een ideale vlucht voor mij. Weg van de benauwende greep van mijn ouders. In de eerste twee weken maakte ik voor het eerst mee dat ik mishandeld werd, ik stapte in het mij zo bekende patroon. Doorgaan met leven alsof er niets gebeurd was. Ik leerde leven met een gewelddadige narcist, ik vluchtte na jaren in een leven met veel seks en probeerde mijn onderdanige verlangens te begrijpen. Wat me in de klauwen van een jager joeg die met een geduld en enorme finesse maandenlang werkte aan het mij geven van een veilig gevoel om vervolgens zijn masker te laten vallen en zich te ontpoppen tot een manipulerend seks belust mannetje dat in mij een willoze prooi had gevonden.

Alle draadjes zaten vast aan dat moment op mijn 16e. In tijd heb ik er al heel wat doorgeknipt maar niet eerder heb ik zo helder gezien dat er zoveel vervlochten was. Ik heb geknoopt, het ene aan het andere en zo mijzelf omwonden met touwtjes zonder te zien dat ik nog altijd vast zat aan dat traumatische moment waarvan ik mijzelf ergens diep van binnen had wijsgemaakt dat het niet echt gebeurd was. Een erfenis die ook zijn oorsprong heeft, jarenlang liegen om overeind te blijven maakt dat je op den duur aan jezelf gaat twijfelen. Jarenlang te horen krijgen dat je liegt maakt dat je aan jezelf gaat twijfelen.

Vanavond opende mijn binnenste en toonde de wonden, de pijn, de strijden, het overleven en hoe alles aan elkaar geknoopt was.

Het is ok, ik ben ok. Zeker nu ik die laatste draadjes heb kunnen ontwarren en nog weer wat oude diep weggestopte draadjes heb kunnen doorknippen.

Het universum zorgt voor me, ik vertrouw er op en het geeft me een veilig en geborgen gevoel. Zelfs met alle pijn en confrontaties die langskomen.