Anderhalf jaar geleden overleed een goede vriend, ik nam een dubieuze plek in zijn leven in. In zijn omgeving kende niemand mij, dat hij overleden was hoorde ik een maand na zijn dood omdat mijn dochter het op facebook had gezien (ik ben die Facebookloze moeder).

In de meer dan 20 jaren dat ik hem kende zijn er altijd twijfels geweest over hetgeen hij met me deelde en toch deed het niets af aan de vriendschap. Ik wist dat als er echt iets was ik op hem kon bouwen, andersom voelde ik dat ook zo maar hij hield mij altijd op zekere afstand.

Een tijd geleden dook ineens de absurde gedachte op ‘wat als zijn dood fake is en ik kom hem ineens op straat tegen’
Wat zou ik dan doen?
Ik denk boos worden, want het heeft me toch wel geraakt dat hij niemand in zijn kring over de vriendschap met mij had geïnformeerd, en ik dus ook geen mogelijkheid had om afscheid te nemen.
Maar misschien zou ik ook wel niet boos worden, en alleen maar blij zijn hem te zien.

Het zijn vreemde gedachten die door mijn hoofd dwalen, zelfs na zijn dood blijft er een vleugje mysterie waar ik een weg in moet zien te vinden.
Dan hoor ik in gedachten een cover van een nummer van Jimi Hendrix, gespeeld door The Corrs. Ook iets dat in mijn gevoel specifiek aan hem gekoppeld is.

Well, she’s walking through the clouds
With a circus mind that’s running wild
Butterflies and Zebras
And Moonbeams and fairy tales
That’s all she ever thinks about
Riding with the wind

When I’m sad, she comes to me
With a thousand smiles she gives to me free
It’s alright, she says it’s alright
Take anything you want from me
Anything
Fly on little wing