Morgen gaan we met vakantie. In gedachten kijk ik naar de plek die ik achterlaat, alsof ik deze door de ogen zie van mijn dierbaren die hier komen als ik er niet meer ben. Net zoals ik jaren geleden deed.

Sinds de dood van mijn vader (die verongelukte met de motor) is er altijd dat vreemde bewustzijn wanneer ik een paar dagen of langer wegga. Dat bewustzijn dat het mogelijk is dat ik niet meer terugkeer. Niet dat ik dan bezig ben met mijn einde, ik ben in gedachten bij wat mijn dierbaren mee zullen maken. Jaren geleden verklaarde mijn dochter me voor gek omdat ik, misschien ietwat dwangmatig, wilde dat het huis enigszins opgeruimd achtergelaten werd. Inmiddels kan ik daar met een andere bril naar kijken, het heeft niet alleen te maken met hoe mijn dierbaren mijn thuis zouden aantreffen. Met elke vakantie ben ik dichter bij mijn overleden vader. Dichter bij het ongeluk, dat gebeurde terwijl ik zelf met mijn gezin in Frankrijk op vakantie was. Dichter bij hem, hoe hij zich gedroeg kort voor vakanties.
Ik herinner me van vroeger de onrust, al wist hij dat hij om drie uur ’s nachts moest opstaan om te vertrekken, hij was nog altijd tot laat bezig met dingen ‘die toch nog even moesten gebeuren’. Vooral met zijn computer.

Ik heb een aardje naar mijn vaartje, met uitzondering dan van het midden in de nacht vertrekken want dat heb ik uit mijn vakantie rituelen geschrapt. Maar net als hem kan ik de avond voor vertrek het gevoel hebben dat ik nog van alles wil doen.
Het is een gevoel alsof ik niet goed afscheid kan nemen van mijn eigen prettige bubbel, misschien sluimert daar altijd wel een gevoel dat het zomaar eens de laatste keer kan zijn. Sinds het ongeluk is dat besef verankerd in mijn binnenste, het is een bewustzijn waar ik niet omheen kan. Het heeft geen scherpe randjes, legt geen druk, voelt niet zwaar. Het is er gewoon en het heeft na 12 jaar iets vertrouwds gekregen.

Soms zou ik zo graag terug in de tijd kunnen gaan om stiekem om het hoekje te kijken op zijn laatste avond voor vertrek. Wat ging er door zijn hoofd? Hoe was hij bezig met loslaten van zijn bubbeltje om die voor een aantal weken in te wisselen voor een ander bubbeltje.
Terwijl ik deze tekst schrijf speelt er een liedje dat voor mij voor altijd aan zijn dood verbonden is, een nummer dat op zijn uitvaart gedraaid werd, een keuze van mijn broertje. Het grappige (of eigenlijk bijzondere), wat mij niet meer verbaasd maar een warm gevoel geeft, is dat ik voor ik achter mijn toetsenbord kroop even twijfelde. Zou ik een muziekzender opzetten, of een lijst op Spotify. Ik koos een lijst op Spotify, niet één van mijn eigen favorieten maar een samengestelde suggestie en daar kwam als tweede nummer My Immortal voorbij.

Natuurlijk rollen er dan tranen, dwars door mijn glimlach heen. Ik denk dat ik eerst een glimlach kreeg en toen kwamen de tranen. Zo mooi en bijzonder vind ik het dat op deze manier mijn vader altijd dichtbij is, zo ook aan de vooravond van mijn vakantie.

Kus papa, waar je ook bent ik voel je en het is goed.