Een nieuwe achtbaan, iets anders dit keer want de basis is positief. Enkele weken geleden kreeg zoon te horen dat hem een appartement aangeboden werd, dit kort na een terugval die voor mij best heftig en intens was geweest om mee te maken. Een nieuwe start dus, afscheid nemen van de studio die zowel de stap uit de daklozen opvang was geweest als een eenzame omgeving die gebruik had getriggerd.
Er volgden weken waarin ik me liet leiden door de dingen die moesten gebeuren. Zo kon het dus gebeuren dat ik binnen drie weken in dezelfde studio aan het schoonmaken en opruimen was. Het ene moment om te helpen de resten en sporen van gebruik weg te poetsen, het andere moment om de studio leeg en schoon achter te laten voor de volgende bewoner.
Tijd om de impact van de terugval te verwerken is er eigenlijk nog niet geweest. Tijd nam me mee naar de volgende fase en het voelt zowel bijzonder als breekbaar, krachtig en kwetsbaar gelijkertijd. Ik zie hoe mijn zoon zijn erg zoekt in deze nieuwe fase, omgaan met zoveel nieuwe en onbekende dingen die bij deze fase horen.
Een leeg huis inrichten met een minimaal budget, klussen met vrijwel geen ervaring, de zaken die geregeld moeten worden uitvoeren zonder houvast. Ik sta naast hem, vaak dichtbij, soms wat verder weg. Het is zijn pad, het zijn de eerste stappen in een nieuw leven.
Terwijl ik dit schrijf denk ik aan de eerste stappen toen hij naar de peuterspeelzaal ging. Een angstig, in zichzelf gekeerd maar ook nieuwsgierig jongetje dat het liefst al die tijd de hand van zijn mama had blijven vasthouden.
Nieuwe stappen bleven altijd omringd met stress om het onbekende. Als ik dan zie hoe hij nu draait, met zoveel minder stress, met zoveel innerlijke rust. Ik zie de man in hem, de mooie mens die aan de vooravond staat van een nieuw leven.

In dezelfde periode waren er ook nieuwe stappen in het leven van mijn dochter. Alle uitgezette spoortjes binnen de hulpverlenende instanties lijken gelijktijdig een trein in beweging te brengen. Gelukkig nog niet in hoog tempo dus het is bij te houden, daar waar nodig steun of ondersteun ik haar (en partner).

Mijn eigen relatie leven staat even in een soort van overlevingsstand. Ik zie hoe mijn partner soms misgrijpt omdat hij me nodig heeft of ons stukje samen zijn en leven mist alleen kan ik het nu niet oplossen. De veranderingen in hem door het herseninfarct (en vermoedelijk ook wel door de hoeveelheid onrust en stress die soms aanwezig is in mijn leven als ouder van twee volwassen kinderen met fikse rugzak) hebben impact op onze dynamiek. Deze is veranderd en dat heeft een uitwerking op mij. Ik stap soms ‘uit’ de dynamiek en positioneer mijzelf als aanwezige toeschouwer. Het is een vorm van zelfbescherming. Ik zie hoe mijn partner bezig is een weg te vinden in de veranderingen in zichzelf, er zijn veel processen waar hij zich doorheen moet ploeteren. Er ligt een stuk acceptatie proces, een rouwproces om wat hij is kwijtgeraakt, de stukjes ‘oude hem’ die vermoedelijk niet meer terugkeren. De wisselwerking met zijn omgeving, en ook met mij, die daardoor anders is geworden. Het vertrouwen in zijn lichaam dat meer kwetsbaar werd. Hij is in therapie, ook dat vraagt veel van hem. Ik mis ook de oude hem, ik kan met mijn stukje rouw daarin nog niet zoveel. Zijn versie 2.0 zoals we get gekscherend af en toe noemen moet ik nog wat beter leren kennen. Mijn verdriet over de stukjes die ik mis kan ik niet met hem delen, die gesprekken roepen spanning op en leiden ertoe dat hij zich meer in zichzelf keert.
De afgelopen dagen tijdens het helpen klussen en overhuizen van mijn zoon zijn spullen functioneerde ik als een soort coach en grensbewaker. Ik ken de grenzen van mijn dierbaren, maar ook hun sterke kanten en dus heb ik mijn best gedaan om ze vanuit hun kracht te laten samenwerken en wanneer ik merkte dat iemand eigen grenzen niet herkende stapte ik er in en spoorde aan tot pauze of stuurde naar huis. En mijn grenzen dan?, vroeg mijn partner me.
Die lijken even ruimer te zijn dan anders, mijn lichaam houdt zich verbazingwekkend goed, ik heb dagenlang fysiek werk gedaan zonder tegen een grens aan te lopen of terugval te krijgen. Ik ben ineens vroeg wakker zonder klachten terwijl dit me anders nooit lukt, ik kan ineens dagen achtereen zonder smiddags te moeten slapen vanwege de chronische vermoeidheidsklachten. Het enige waarin het zich wel lijkt te uiten en wat heftig en zwaar is dat is een soort aangezichtspijn (en de opvliegers die zich ook frequent tonen). Dus makkelijk is het absoluut niet, deze fase.
Vanavond is eigenlijk één van de eerste echt rustige momenten in weken waarin ik de rust kan vinden om te schrijven, om naar binnen te treden en te processen.