Tijd lijkt te roven, de laatste keer dat ik schreef was 18 juli. Inmiddels zijn we bijna een maand verder. Een maand met ups en downs, een enorme strijd met mijn lichaam en hevige pijnen, een zoeken naar balans in dingen die veranderd zijn in mijn leven.
Vorig jaar rond deze tijd leefde ik toe naar vakantie, eerst vakantie met mijn man, daarna nog een week met zoon. Het voelt alsof die periode een markering heeft geplaatst, er is een leven voor dat moment en een leven na.

In het leven na heb ik nog steeds geen goede balans kunnen vinden. Ik mis oude stukje van mijn partner, stukjes die vermoedelijk nooit meer zullen terugkomen. Het is in zekere zin een rouwproces, met zoals ik moest rouwen om de delen in mijn zoon die ik was verloren (zijn verslaving), de delen in mijn dochter die ik was verloren (haar spierziekte en depressie), de delen in mijn moeder die ik was verloren (de impact van het ongeluk, haar handicap, weduwe worden en nah).
Rouw lijkt een rode draad in mijn leven die zich op eigenzinnige wijze verweeft met mijn leven. Rouw heeft zich op tal van manieren aan mij getoond. Ik heb haar toegelaten, nimmer afgewezen maar wel mijn eigen strijden gestreden om mijn weg met haar te vinden.