De afgelopen dagen werd ik meegesleurd in de waan waarin mijn zoon verkeerde. In eerste instantie probeerde ik vanaf afstand steun te bieden, me bewust zijnde van de grenzen die nodig zijn voor mijn rust maar zeer zeker ook voor die van mijn partner. Ik scherm al veel af en deel weinig met mijn partner, om hem te beschermen, wetende dat er iets in zijn hersenen en eigenlijk ook wel in zijn gedrag is veranderd waardoor dit voor hem al snel teveel extreme prikkels zijn.
De waan die mijn zoon in zijn greep hield nam hevigere vormen aan, vergelijkbaar met een storm die heviger wordt naarmate de kern je bereikt. Ik bleef nog steeds op afstand maar ik zag ook dat dit in de buurt kwam van een psychose en dan kan iemand zichzelf (of anderen) beschadigen. Dus ik hield digitaal een vinger aan de pols, de appjes werden steeds waziger. Hij zat gevangen in een soort complot theorie die voor hem waarheid was, wat ik ook probeerde aan te reiken het lukte mij niet om hem zicht op een realiteit te laten krijgen. Voor hem was wat in deze waan gebeurde zijn realiteit. Het is ongelooflijk moeilijk om daar als naaste een weg in te vinden.
Zondag escaleerde het in hem, hij belde me huilend op, voelde zich niet meer veilig in zijn studio, of ik hem wilde halen. Op dat moment neemt mijn moeder instinct het over, ik heb uiteraard wel met mijn partner overlegd. Of eigenlijk meer hem meegedeeld dat ik mijn zoon ging halen om hem hier hopelijk even een paar uur een veilige plek te kunnen bieden. En dan vanuit hier samen verder te kijken.
Nu had ik mijn zoon alleen af en toe aan de telefoon gesproken, toen ik hem zag werd me duidelijk hoe hevig het was. Dagen geen slaap, dagenlang alleen maar aan de drugs, misschien ook nog gedronken dat kon ik niet goed inschatten. Niets gegeten en zwaar paranoïde. Ook dagen geen medicatie genomen. Alles heeft dan een wisselwerking met elkaar. Hij werd volledig in beslag genomen door zijn paranoïde waanbeelden, voortdurend met mensen erover aan het appen en bellen terwijl zijn lichaam hevig aan het schokken was van de spierspasmes. Eenmaal hier thuis nam zijn focus toe, ik haalde hem over een hulpverlener te bellen maar het gesprek ging over zijn waan en er werd in mijn optiek niet constructief meegedacht. Vanwege mijn chronische vermoeidheid en het feit dat ook ik al dagen weinig geslapen had werd overlegd, iedereen zou zich even terugtrekken en proberen tot rust te komen, al dan niet met even slapen.
Na een uur ben ik zwaar overprikkeld weer uit mijn bed gestapt. Ik had niets anders gehoord dan mensen die heen en weer liepen in de woonkamer en deuren die dichtgesmeten werden. Dus toog ik naar beneden, het was voor mij klaar. Hier lag de grens, de veilige plek die ik bood werd niet gebruikt om tot rust te komen. Althans niet in mijn beleving.
Ik vertelde dat ik mijn zoon terug naar de studio zou brengen, vervolgens escaleerde het even met veel geschreeuw en gescheld van zijn kant, een dreigende houding van mijn partners kant die mij wilde beschermen. Het was me duidelijk, ik moest hem hier weghalen en het was een onverstandige keuze van mij geweest om onze eigen veilige plek open te stellen. Daarmee was ik voorbij gegaan aan de veiligheid die mijn partner ook nodig heeft. De eeuwige spagaat waar ik op de één of andere manier telkens weer in beland. De spagaat tussen familie en mijn kinderen, tussen mijn partner en mijn kinderen en soms tussen mijn kinderen onderling. De spagaat betekent dat ik soms keuzes moet maken die niet voor alle betrokken partijen ideaal of wenselijk zijn, maar ik kan niet anders. Ik hoop dan te kunnen vertrouwen op de personen die het meest stabiel zijn (in mijn ogen) en ook daar maak ik inschattingsfouten, zo werd me vandaag duidelijk.
Nu de hevigste storm gepasseerd is kan ik de schade opnemen. Er is wel het één en ander beschadigd, de vraag is of het aan mij is om alle beschadigingen te repareren of dat hier de beschadigden zelf ook een aandeel in hebben. Ik kan namelijk niet iedereen helpen, ik kan niet ieders hand vasthouden. Ik laat geregeld los, zowel mijn volwassen zoon met zijn strijden en trauma’s als mijn volwassen partner met diens strijden en beschadigingen, in de hoop dat ze in staat zijn zichzelf te helen.
