Deze beweging wil ik niet maken, dit is niet mijn beweging. Dit zijn niet mijn keuzes. Dit is niet wat ik voor jou wil. Ik gun jou de wereld en ik gun de wereld jou en wellicht ooit zullen mijn woorden landen bij je.

Het voelt of ik door een onzichtbare hamer tegen de vlakte ben gemept. De impact van een paar dagen, op enige afstand, zien welke beweging jij maakt is enorm. Het schopt me onderuit. Ik voel aan alles in mij dat ik dit niet meer wil, niet meer kan.

Had ik dit aangevoeld? Toen ik het gevoel had van een naderende storm nam ik afstand, ik heb dit ook bij jou aangegeven. De afstand zelf voelt als een kille deken die me verlamt maar dit gevoel is beter dan meegezogen worden in dynamieken die ik niet meer wil ervaren.

Ik ben me bewust van het balanceren, zowel van jouw balanceren als het mijne. Jij balanceert tussen je herstel oppakken of terug gaan naar een leven van gebruik. Ik balanceer tussen aan de zijlijn van je leven willen staan of de deur volledig dicht doen. Uit zelfbescherming, omdat dit wat ik nu voel zo intens veel pijn doet dat het me uit het veld slaat. Dit gaat voorbij verlamd voelen, ik voel me verslagen en in zekere zin voel ik me ook verraden. Ik koos er de afgelopen maanden voor om jou te steunen, ik wilde je het gevoel geven dat je er, al was je dakloos, niet alleen voor stond. Ik wilde je laten merken dat ik jouw strijd om je herstel vast te pakken zag en jouw inzet respecteer. Dat alles lijkt zo ver weg te zijn nu. Ik kan op dit moment alleen maar de verslaafde zien die zijn gebruik plant, het zet alles van de afgelopen dagen en misschien wel weken in een ander daglicht.

Het doet pijn, het maakt me intens verdrietig. Ik voel niet meer de paniek die ik jaren geleden voelde wanneer ik ontdekte dat ik weken was voorgelogen en realiteit anders was dan hoe ik deze al die tijd had gezien. Ik voel niet de zorg die leidt tot je willen helpen. En ik haat mijzelf er bijna om. Wat ik wel voel is de nood aan afstand, aan dit niet meer willen meemaken. Ook daar veroordeel ik mijzelf om, want dan neem ik afstand van iemand die aan heeft gegeven te worstelen met eenzaamheid en depressie en tegelijkertijd neem ik afstand van iemand die een destructief pad is ingeslagen.

Ik moet loslaten nu, uit liefde voor mijzelf hoe egocentrisch dat ook klinkt. Jij kiest jouw pad, ik kies het mijne en het lijkt erop dat deze elkaar minder kruisen. Het is misschien ook maar beter dan deze elkaar minder kruisen. Dus kies ik voor een pad waarbij ik op afstand jou op jouw pad kan zien maar ik zal niet meer mee wandelen met je.