Vanavond belde mijn zoon me, hij zat met zichzelf omhoog, voelde zich alleen en wilde eigenlijk er even uit zijn. Ik herkende mijn eigen patroon, hij deelt een probleem (wat vaak ook wel voelt als bij mij droppen) en ik neig ernaar het op te willen lossen. Wanneer kinderen klein zijn dan is het logisch dat we ze helpen met suggesties, natuurlijk kan dit ook wanneer ze volwassen zijn echter er is ook een soort schemergebied en het lijkt erop dat hij en ik daar beland zijn.

In dat schemergebied legt hij zijn probleem bij mij neer en wacht tot ik met een mogelijke oplossing kom. In de tijd van zijn gebruik was dat bijna een soort noodzakelijk kwaad, als ik het niet deed dán kwam de tirade, er zijn zelfs uitspraken richting mij gedaan als ‘ja dan kan ik net zo goed gaan gebruiken als jij het ook niet weet’. Natuurlijk ga je dan als ouder proberen dat te voorkomen. Het patroon slijt ongemerkt heel diep in. Ik ben me er al een tijd van bewust, ik probeer ook om er bewust mee om te gaan. Dus luister ik als hij deze momenten met mij deelt en vaak blijf ik bewust een tijdje stil, het is alsof ik in dat moment de verwachting aan zijn kant kan voelen, alsof deze in mijn nek ademt en zolang ik niet reageer vaak weer weg ebt en het gesprek een andere richting op gaat. Niet altijd, er zijn ook momenten dat zoonlief vanuit zijn patronen reageert en we in een destructieve wisselwerking belanden. Gelukkig herken ik deze steeds beter op tijd en kan daarmee ons weg leiden van dat pad.

Het is goed om bewust te worden van patronen in de omgang met anderen, en in het bijzonder is het goed om bewust te worden van patronen in de omgang met verslaafden of verslaafden in herstel. Dat opent de deur naar nieuwe wegen en gezonde patronen.