In vele opzichten spoort er licht aan de horizon. Het maakt dat ik, voor nu, mijn taken als mantelzorger even meer los kan laten en mijzelf mag opladen. Ik warm mij op aan de zon, ik baad in de zomerse dagen, ik absorbeer al het licht en warmte omdat ik weet dat ik dit nodig heb. Om zelf te helen en om weer opgeladen te zijn wanneer ik nodig ben.
Mijn zoon woont sinds kort in een eigen studio, weer een stapje vooruit. Een spannende stap ook wel, op zichzelf wonen, een nieuw proces. Meer verantwoordelijkheden, hij zet zich in voor diverse vrijwilligers projecten met betrekking tot daklozen en daklozen opvang. Vanaf een afstand neem ik waar, het is bijzonder om dit mee te mogen maken. Als ik zie waar hij vandaan komt, als ik zie hoe kwetsbaar hij was en hoe hij nu groeit, zijn eigen basis alsmaar sterker wordt. Het maakt me warm en dankbaar.
Mijn dochter heeft voor zichzelf vrijwilligers werk geregeld met mogelijk perspectief op een betaalde baan. Dat klinkt niet direct bijzonder. Echter voor iemand die op haar 17e een serieuze handicap kreeg en geen werkervaring op heeft kunnen doen is dit een meer dan bijzondere stap. Ook de andere diagnoses die er bij kwamen hebben invloed. De zware depressie die haar leeg trok en waar ze zich uit moest zien te worstelen, een slaapfase stoornis en uiteindelijk werd duidelijk dat er ook autisme speelt.
Hulpverlening in Nederland is een drama, WMO is een bureaucratisch verdienmodel, recht op uitkering klinkt mooi maar in de praktijk ziet het er anders uit. Dit zijn allemaal hobbels waar ik als mantelzorger haar in heb ondersteund en waarin ik als moeder talloze keren gefrustreerd ben geweest.
Als ouder wil je de pijn en de zorgen weg kunnen nemen, je wil kunnen zeggen dat het goed komt, je wil vertrouwen geven en vaak wist ik niet hoe ik mijn dochter kon helpen anders dan haar te blijven (onder)steunen.
Op zulke momenten voel ik soms een zweem boosheid richting mijn ex, die het ‘huisje boompje beestje’ leven niet meer leuk vond en de rug toe keerde en eigenlijk nauwelijks in hun levens heeft geïnvesteerd. Aan de andere kant ben ik blij dat hij die keuze maakte want daarmee bleef de schade die hij als narcist aan zijn kinderen toe bracht nog enigzins beperkt. Er is wel degelijk schade, ik heb ze daar niet voor kunnen behoeden maar als ik zie hoe sterk mijn beide kinderen zijn. Wat voor vechters het zijn, hoe zij proberen hun plekje in deze complexe wereld te vinden met en ondanks hun rugzak en beperkingen dan groeit mijn hart.
Dan denk ik…ja dit zijn duidelijke míj́n kinderen, ze hebben mijn vechtersmentaliteit. Zij draaien zich niet om, lopen niet weg maar ze gaan de strijd aan. Ze komen er wel, die kinderen van mij.
