Er ligt een onzichtbare deken op me, ik voel deze met elke beweging. Op een vreemde manier is de zwaarte ervan zelfs vertrouwd aan gaan voelen, ik was me eerlijk gezegd niet eens meer bewust van de zwaarte en het mee zeulen. Tot vanavond, een avondje bij dochter en schoonzoon (en diens ouders). Mijn zoon was eerder op de dag al naar zijn zus getogen en blijft daar slapen. Een aantal dagen geleden toen hij hoorde dat deze avond gepland was en aangaf er ook graag bij te willen zijn gaf ik een grens aan. Prima als hij dit met zijn zus kon regelen maar hier logeren wil ik even niet.
Toen ik hem vanavond zag had ik enorm veel moeite om de innerlijke schreeuw in mij te smoren. Enorme wallen onder zijn ogen, veel bezig met zijn telefoon, weinig sociale interactie met de anderen. Soms zag ik een glinstering in zijn ogen maar de mij zo bekende doffe en donkere blik was het meest aanwezig. Verbaal balanceerde hij op een lijn van scherpe grapjes, subtiel genoeg voor anderen om niet op te merken, helder genoeg voor mij om wel te ontvangen. Al een aantal weken kan ik het gevoel niet onderdrukken dat hij weer in gebruik is, ik zoek naar een weg om mee te navigeren wetende dat dit misschien wel altijd zo zal blijven. Mijn zoon die in en uit gebruik beweegt, die soms betrokken maar vaak afwezig is.
Vanavond werd ik me haarscherp bewust dat ik al weken met deze zware deken rondloop, ik voel aan alles dat het niet goed met hem gaat, hij zelf schildert een ander beeld. Ik laat hem, het is niet aan mij om te vertellen dat ik een heel ander plaatje zie. Het is mogelijk dat ik het mis heb, dat mijn plaatje wordt ingekleurd door de vele beschadigingen die ik in tien jaar verslaving van hem heb opgelopen.
Het enige dat ik kan doen is zorgen dat ik mijzelf voldoende afscherm en bescherm. Ik wil die deken van mij af kunnen werpen maar ben er ook nog niet aan toe. Eerst dus maar benoemen, mijn gevoel erkennen. Naar mijzelf toe vooral.
Toegeven dat ik intens verdrietig ben om wat ik voel en om de bewegingen van mijn zoon die ik niet volgen kan (en ook niet volgen wil). De laatste weken heeft mijn leven vooral in het teken gestaan van mijn partner ondersteunen nadat de diagnose herseninfarct gesteld werd. Met hem gaat het echt wel een stuk beter nu, ook merk ik dat ik beter in staat ben om met zijn non communicatie om te gaan. Zowel het non verbale dat afwezig is als het minder verbaal communiceren (wat toch al niet zijn sterkste kant is). Er is op dat vlak een stukje rust gekomen en dat heeft me duidelijk gemaakt dat de deken die ik meedraag steeds zwaarder op mij drukt. Als een soort mantel der liefde die me verstikt.
Aan dit blog begon ik op 22 januari, het lukte me niet om hem uit te schrijven dus sloeg ik het blog op. Inmiddels zijn we een aantal dagen verder en verder schrijven lukte me niet dus heb ik besloten het blog toch gewoon zo te publiceren.
