Het is als in en uit rouw bewegen. Ik kan er geen andere woorden voor vinden. Het heen en weer geslingerd worden tussen periodes van acceptatie wanneer toegegeven wordt dat er werd gelogen en weer werd gebruikt en periodes van stille voorzichtige en oh zo breekbare hoop dat misschien, heel misschien, er nu een pad van meer stabiliteit lijkt te groeien.

De laatste weken heb ik het gevoel dat zoon in oude patronen aan het terugvallen is, het is als een jas die hij gemakkelijk aan en uit trekt. De schijn ophouden van werken aan herstel en in de tussentijd meer en meer terugvallen, in gedrag en eigenlijk ook altijd in gebruik.

Ik vertel mijzelf dat het niet uitmaakt, hij leeft niet bij mij, ik ben niet meer verantwoordelijk voor de puinzooien die er ontstaan. Het is zijn leven en als dat een leven met gebruik is dan is dat een keuze die ik accepteer. Het is echter aanzienlijk lastiger wanneer ik het gevoel heb dat hij liegt, dat hij de schijn ophoudt, dat hij gebruikt en hij de verslaafde in herstel is of speelt. Het gaat niet om een gelijk, het gaat om wat ik voel.
Die constante onrust die in mij sluimert als een waakvlammetje dat af en toe even hevig opwaait en mij tot nu toe geen enkele keer heeft misleid.
Het lukt me niet meer om positief en stimulerend te reageren op berichten over mijlpalen, of over nieuwe stappen die gezet worden. Het voelt zo vreselijk dubbel, alsof ik mee ga in een leugen en als blijkt dat het geen leugen was dan was ik niet een steunende factor in zijn leven.
Dus vertel ik mijzelf dat ik dat ook niet hoef te zijn, ik heb mijn aandeel tien jaar lang geleverd en ben daarin veel van mijzelf kwijt geraakt. Nu mogen anderen het doen, nu mag ik afstand nemen en daarin eerlijk naar mijzelf zijn.

Ik rouw om onbenoemde gevoelens, om onduidelijke pijnen en ik neig ernaar het mijzelf te verwijten omdat ik weet dat er mensen zijn die in een nog hevigere rouw verkeren.
Maar dit is mijn leven, dit is mijn rouw. Het stapelt zich op, ik had de vorige nog niet goed verwerkt. Ik adem in, ik adem uit. Het is goed, ik mag alles voelen wat ik voel, ik mag alles denken wat ik denk. Niemand verwacht dat ik mij verantwoord dus waarom leg ik mijzelf die verwachting dan wel op? Loslaten dus….toestaan dat ik dit voel, dat ik moe, leeg en verdrietig ben. Dat de feestdagen met zoon samen doorbrengen een enorme wissel op me hebben getrokken. Accepteren dat ik tijd en ruimte nodig heb om daarvan te herstellen en ook nog steeds te helen van wat zich de laatste maanden allemaal heeft afgespeeld.