Tijd staat stil en raast gelijktijdig, ik schrijf in mijn hoofd de ene tekst na de ander maar in realiteit kan ik al sinds mijn laatste blog de rust niet vinden om te schrijven. Er is weer veel gebeurd, veel om te plaatsen en veel om een weg in te vinden.

Nu zoon in een opvang leeft is onze dynamiek veranderd, de wonden zijn er nog steeds aan beide kanten, de kwetsbaarheid is nog te groot om er over te kunnen praten samen. Ik laat hem ook want ik realiseer me dat zijn leven enorm op zijn kop staat nu er zoveel is veranderd, nu hij thuisloos is, en in zekere zin ook dakloos al leeft hij in een opvang. Geen eigen plek, nog weinig toekomstperspectief. Hij heeft de draad van in herstel staan weer opgepakt, ik durf toe te geven dat ik daar sceptisch in sta. Het is al vaker voorgekomen dat hij daarin anderen, en vooral zichzelf, een rad voor ogen draaide door het spel van in herstel zijn te spelen en daarin zijn gebruik te verbergen. Het geeft wel rust dat ik er nu aanzienlijk minder mee geconfronteerd wordt, de momenten dat we elkaar zien is het rustiger, begint er iets van een balans te komen. Het is voor mij zoeken naar balans in dit nieuwe leven met een zoon die in opvang leeft.

En dan is er tegelijkertijd een ander spoor dat mijn zorg en aandacht nodig heeft. Eind September kwam ik thuis van een weekje vakantie en schrok toen ik mijn partner zag, hij oogde onverzorgd en verward. Een bezoek aan een vervangende huisarts leverde niets op, zij zag geen symptomen die wezen op mogelijk neurologische schade. Dus werd gedacht aan stress en burn-out verschijnselen wat gezien de zwaarte van de afgelopen maanden niet vreemd was geweest. Ik was verdrietig in het missen van mijn partner zoals hij was, ik raakte gefrustreerd van wat ik allemaal zag dat niet aan hem klopte en hoe weinig anderen aan hem leken te merken. Uiteindelijk zag zijn eigen huisarts hem nog een keer, er volgde een verwijzing voor een neuroloog, dat duurde nog eens weken en bijna drie maanden later werd geconstateerd dat er een herseninfarct was geweest. Voor mij een bevestiging, ik had het dus goed opgemerkt maar het maakt de frustratie van niet gehoord en niet gezien worden niet minder groot. Het is iets dat ook tijd nodig heeft om een plekje te krijgen, er zijn nog wat aanvullende onderzoeken gedaan en het lijkt erop dat er geen verdere zorgen nodig zijn. Een hele rits aan medicatie wordt voorgeschreven, autorijden mag niet (ironisch genoeg heeft hij bijna drie maanden veel gereden want toen werd nog beweerd dat er niets aan de hand was) en nu is het aan hem om zijn plek te claimen om te werken aan herstel. Het is een soort omgekeerde volgorde, want de afgelopen drie maanden heeft hij gewoon gewerkt, niet volledig maar toch en was rust om te herstellen niet echt aan de orde ‘want er was niets’ behalve dan misschien stress.

Aan mijzelf merk ik dat nu de duidelijkheid er is bij mij een enorme moeheid boven komt drijven. Dus ook ik ga proberen om de komende weken mijzelf ruimte te gunnen om tot rust te komen en te helen.