Een ‘normale’ dag, althans grotendeels. Ik moet er mijn weg nog in vinden, het voelt onwennig, mijn eigen basis voelt breekbaar aan.
Nu zoon permanent in een opvang voor dak- en thuisloze jongeren woont is er een deur geopend om ons contact te herstellen en opnieuw op te bouwen. Af en toe is hij even een paar uur thuis, het is vaak nog omdat hij iets nodig heeft. Ik betrap mijzelf op allerlei gemengde gevoelens, komt hij nu echt naar hier voor mij, voor ons, voor de band of is het omdat ik de makkelijkste oplossing ben voor een simpel ding als een wasje draaien.

Gisteravond kwam hij hier om voor het eerst een keer hier te logeren, dat is niet iets dat we frequent gaan doen. Ik heb aangegeven dat ik één keer per maand goed vind, meer geeft me een te groot gevolg van onrust. De laatste keer dat ik hem hier noodgedwongen opgevangen heb was na een opname op de eerste hulp omdat hij teveel drugs gebruikt had en aan het hallucineren was. Ik probeer dat beeld los te laten, de onrust die het mij gaf, de moedeloosheid.

Hij is nu een andere weg ingeslagen en het is aan mij om te kiezen waarin ik wel en waarin ik niet mee wil lopen. Ik kan al merken aan zijn gesprekken dat ik niet meer in alles betrokken word, dat is een goede ontwikkeling. Hij deelt meer vanuit het zijn dag was, wat hij meegemaakt heeft. Ook dat is lang geleden en voelt vreemd aan, maar zeker ook prettig.

Vanmorgen werden we verrast met koffie op bed, een klein gebaar maar het deed me zoveel. Later vandaag was ik op kadootjes jacht voor Sinterklaas, ik besloot een kerst trui voor zoon mee te nemen omdat ik weet dat hij dat soort ‘foute’ dingen stiekem leuk vind. Toen hij de trui aantrok zag ik even het blije en onbezorgde jongetje van vroeger in hem, Dat deed me zo goed en raakte me diep.

Er is nog een lange weg te gaan maar dit moment neemt niemand me meer af.