Dagenlang sluimert er een gevoel van verlamming omtrent schrijven. Ook inloggen op mijn Instagram mijd ik. Alsof ik iets onzichtbaars uit de weg ga. Wanneer ik inlog hakt een bericht er keihard in. Een mooi mens is er niet meer, ik lees de woorden van zijn moeder terwijl de tranen over mijn wangen stromen. In één klap ben ik mij bewust van al mijn angsten en mijn kwetsbaarheid.

Als moeder raakt het me ongelooflijk diep wanneer ik lees dat een verslaafd kind het niet heeft gered. Als moeder raakt het me intens wanneer een jong volwassene gekozen heeft om niet meer verder te willen leven.

Met mijn dochter heb ik gesprekken gevoerd over haar suïcide gedachten, ik ken haar wens om als de pijn die zij in dit leven ervaart te hevig wordt de regie in eigen handen te willen kunnen nemen. Ik kan niet anders dan deze wens respecteren.
Met mijn zoon heb ik hevige confrontaties gehad waarbij hij vanuit al zijn pijn en onmacht schreeuwde dat hij niet meer wilde leven.
Beide kinderen lijden, beiden gaan gebukt onder de enorme last van hun pijn.

Als ouder gun je je kinderen een gelukkig en pijnvrij leven en natuurlijk weet je dat je ze niet voor alle pijn kun behoeden. Dat neemt niet weg dat je het wel zou willen.

Ik denk aan een moeder die zo hard heeft geknokt om haar zoon te laten zien dat leven het waard was om voor te vechten, een ontzettend mooi mens dat al haar ervaringen en inzichten belangeloos met anderen deelt in de hoop dat ouders van verslaafde jongeren en verslaafden iets met deze inzichten kunnen.
Mijn hart gaat uit naar haar zoon, al kende ik hem niet haar verhalen over hem hadden een beeld geschetst en ik had die gebroken jongeman zo graag een mooi en pijnvrij leven gegund.
Ik hoop lieve jongen dat jij je rust nu gevonden hebt.
En lieve dappere vrouw, ik omring jou met alle liefde, licht en warmte die ik in mij heb en ben in gedachten bij je.