Het blijft een lastige uitspraak voor me, hardop uitspreken dat mijn zoon dakloos is. Ergens weerklinkt de echo van verwijt richting mijzelf, terwijl ik weet vanuit mijn diepste kern dat het niet anders kon. De afgelopen weken waren voor hem een spiraal die zeer snel neerwaarts bewoog, voor hem is dat gekoppeld aan mijn besluit dat hij niet meer hier kon wonen. Voor mij is het gekoppeld aan zijn besluit om te gaan gebruiken, dit te verzwijgen, ermee naar buiten te komen, te doen alsof hij aan zichzelf ging werken om vervolgens vast te blijven houden aan het gebruik.
Afgelopen week was de storm nog niet voorbij. Ik probeer met hem mee te bewegen, dus toen de vraag kwam of hij wellicht hier kon komen douchen om de paar dagen dacht ik (misschien naïef) ‘ach, dat kunnen we wel proberen’.
Ook daarin escaleerde het, hij hield zich niet aan de afspraken, probeerde de beperkte ruimte die ik gaf groter te maken, gedroeg zich respectloos, uitte zelfs subtiel dreigend gedrag dat maakte dat ik me in zijn aanwezigheid onveilig voelde.
Dus toen zijn hulpverlener hem kwam ophalen om naar de opvang te brengen was voor mij duidelijk dat ik mijn grenzen nog stelliger en dichter bij mijzelf moest gaan neerleggen. Ik heb gesteld dat ik hem een aantal weken niet wil zien, er is wel contact via app maar ook daarin heb ik aangegeven dat zodra ik me ook daar niet veilig voel vanwege het verbale geweld ik daar de deur ook dicht zet.
Het geeft me rust om zo goed voor mijzelf te kunnen zorgen, tegelijkertijd zijn er veel emoties. Het breekt mijn hart wanneer er berichten binnen komen over hoe zwaar het in de opvang is, hoe onveilig hij zich er voelt. Te weten dat ik er hierin niet voor hem kan zijn. In het weekend wordt hij nog harder op zichzelf teruggeworpen en trekt dan meer richting mij, ik blijf bij mijn grens dus ben ik de ontaarde moeder. Ik ben het niet waard om mij zijn familie te mogen noemen. Ik laat de woorden van me afglijden en probeer een vrije horizon te bespeuren. Eén waar hij zich stabiel en gelukkig mag voelen, één waar ik mij stabiel en gelukkig mag voelen en wie weet dat we dan op een goede en prettige manier met elkaar om kunnen gaan.
