Nu zoon in een opvang voor daklozen verblijft voelen zijn bewegingen als een krampachtig vasthouden zoals iemand doet die aan het verdrinken is omdát er zoveel spartelende bewegingen gemaakt worden. Vanmiddag kwam de vraag of hij misschien twee of drie keer per week hier naartoe mag komen om te douchen. Een vraag die zo simpel oogt, ik heb er eerst over nagedacht. Past dit binnen mijn kader? Ben ik er al aan toe hem toe te laten?
Ik heb ja gezegd onder voorbehoud, per keer dat ik hem zie blijf ik dat doen. Ik maak geen lange termijn afspraken, elke afspraak is een op zichzelf staand kader voor dat ene moment.

Vanavond kwam de vraag of ik een sleutel kan klaarleggen omdat hij verwacht hier al heel vroeg te zijn (en ik heb in de vroege ochtend opstart problemen dus ben als het niet hoogst noodzakelijk is niet vroeg op). Ook hier moest ik over nadenken. Het is een inbreuk op mijn gevoel van veiligheid, kan en wil ik dat voor dit moment toelaten?
Ik besloot eerlijk te zijn, ik wilde achterhalen of er nu van mij verwacht werd dat ik mij aan ging passen aan zijn planning terwijl hij iets van mij nodig heeft. In de middag wilde hij deel kunnen nemen aan middag activiteiten, dus voor hem was vroeg wel zo praktisch.
Hij wees me erop dat ik hem niet vertrouwde. Nee dat klopt, dat doe ik niet. Ik lieg daar ook niet over. Dus heb ik dit bevestigd, ‘Ja ik vertrouw jou niet. Ik weet niet of ik nog op een punt kom dat ik jou weer wil kunnen vertrouwen.’

Want met vertrouwen komen verwachtingen, wellicht zelfs hoop. Ik wil dat niet meer. Ik heb geen hoop meer, ik heb geen verwachtingen meer. Ik blijf in het hier en nu.

Er kwamen mooie woorden, hij was naar een meeting geweest, ik had geen idee hoe zwaar dat was geweest, hij had een enorme stap gezet want de joint die hij voor zichzelf bewaard had voor na de meeting had hij weggegeven. Want anders ging hij er nooit komen. Hij zou elke dag naar een meeting gaan.

Ik liet ze langs me af glijden. Al zoveel jaren heb ik mooie woorden gehoord, heb ik toegestaan dat ze mij positief stemden, haalde ik er hoop uit dat dit de weg naar een goede toekomst zou zijn. Ik gun hem dat, ik gun mijzelf dat. Daar bestaat geen twijfel over.
Maar mooie woorden zijn niets meer dan dat, en mooie woorden uitgesproken door een verslaafde die een joint meeneemt naar een N/A meeting om zichzelf daarna daarmee te kunnen belonen zijn een rookgordijn.

Zovele van dit soort momenten zijn er geweest, talloze keren heb ik heen en weer gereden om hem naar een meeting te brengen en halen. Dat is het nadeel van niet in een grote stad wonen. Ik deed het omdat ik vast hield aan de mooie woorden, niet krampachtig, ik was niet bezig met verdrinken maar ik wilde zo graag dat het dit keer wel zou lukken. Ondertussen ben ik de tel kwijt van de keren dat er opnieuw begonnen is, zeggen de mijlpalen van ‘tig dagen clean’ me niets meer. Dat is overigens geen waarde oordeel richting de verslaafden in herstel die deze mijlpalen behalen, het heeft te maken met het feit dat de verslaafde-in-herstel waar ik mee te maken heb diverse keren de schijn ermee opgehouden heeft.

Mooie woorden dus, een toneelstukje. Ik kijk niet meer, ik applaudisseer niet meer. Ik wil ook niet meer met de toneelstukjes geconfronteerd worden. Wie weet ooit ergens in een nu nog onbekende toekomst ontdek ik dat er geen toneelstukjes meer gespeeld werden. Dat gun ik hem, dat gun ik ons.

Voor nu blijf ik in mijn eigen prettige kader, zonder hoop, zonder beloftes, zonder mooie woorden. Met de warmte van mijn eigen kern, de wetenschap dat ik trouw blijf aan mijzelf en mij niet laat mee slepen of bespelen.