Al een aantal dagen spookte door mijn hoofd dat mijn zoon zich in niemandsland bevond, geen eigen plek, wel tijdelijk opvang bij vrienden, de wetenschap dat hij binnen twee weken echt dakloos zal zijn. Het gevoel dat hij zich vastklampt aan gebruik en de patronen van liegen en de schijn ophouden die daarbij horen.

Vandaag was de escalatie van alle factoren. De schijn kon niet langer opgehouden worden dus wist hij dat het tijdelijke dak boven zijn hoofd ook zou verdwijnen. Ik werd af en toe geappt of gebeld om op de hoogte gehouden te worden, dagenlang amper gegeten, drie nachten niet geslapen, een enorme hoeveelheid harddrugs boven op drank en soft drugs. Zijn geest trok het niet meer en verdween in hallucineren, op de rand van psychotisch worden. Net geen gevaar voor zichzelf of omgeving. Hij werd wel door een ambulance naar het ziekenhuis gebracht maar er was al vermeld dat hij daar hooguit een paar uur zou blijven en dan op straat gezet zou worden. De tijdelijke opvang wilde hem heel lief en goed bedoelt dan nog wel opvangen maar het was me al duidelijk dat dit voor hen geen optie was.
Dus ben ik er maar weer in gestapt. Het is geen oplossing, het voelt voor mij als even ingrijpen om erger te voorkomen. Even die nacht hier, ik heb ervoor gezorgd dat hij iets ging eten, zijn oude bed opgemaakt, alle gordijnen dicht en lampen aan want in het donker worden de hallucinaties erger. Al meer dan drie uur hoor ik niets anders dan welke rare wezens er opdoemen, zijn lichaam is gejaagd, hij heeft geen concentratie, geen focus.

Dat hij twee keer binnen vijf weken op de spoedeisende hulp terecht gekomen is lijkt niet echt binnen te komen. Hij is meer bezig met de hoeveelheid middelen die gebruikt werden en wat het effect is dan de realisatie dat het een keer op zal zijn voor zijn lichaam.

En ik, ik voel een kalmte die zowel goed als vreemd voelt. Ik sta aan de zijlijn, al zal niet iedereen dat zo zien omdat ik hem wel uit het ziekenhuis op ben gaan halen en hij nu hier in bed ligt. Ik heb dus wel een lifeline toegeworpen alleen voelt het anders dan voorheen. Ik ben weer een nieuwe fase in gegaan van moeder van verslaafde zijn. Ik beweeg mee, ik heb geen verwachtingen meer, ik heb ook geen hoop. Dat is triest maar het is wat het is.
Mee bewegen kan ik wanneer er geen verwachtingen zijn, het is aan hem om de keuzes te maken. Het is aan mij om te bepalen welke hulp ik op welk moment wil bieden, of wat ik niet wil bieden.