Verdwaald in de vele emoties en gedachten lijk ik te zijn geland in een niemandsland. Om mij heen liggen de emoties verdriet, boosheid, eenzaamheid en onverschilligheid op me te loeren. Ook present zijn gedachten zoals ‘heb ik teveel verwachtingen?’, ‘mag ik geen verwachtingen van mijn partner hebben’?
Eerder vanavond leek het er even op dat onverschilligheid aan de winnende hand was, ik was eerder vandaag al behoorlijk tegen eenzaamheid aan gelopen. Eenzaam binnen de relatie, ik kende het op een andere manier en had nooit gedacht het in deze vorm tegen te komen. Ik kan niets anders dan het gelaten op me af laten komen, strijden heeft geen zin, er is niets dat ik kan doen dat het gevoel van eenzaam zijn laat verdwijnen.
Boosheid sluimert al dagen. Ik ben boos op mijn partner en omdat ik om mij heen tal van reacties krijg die me er op willen wijzen dat ik vooral moet volhouden omdat onze relatie zo bijzonder is, omdat we zo’n mooi stel zijn. Tal van redenen passeren de revue, mijn boosheid verdwijnt er niet door. Ik ben boos omdat ik het gevoel heb dat hij dat wat er nu met hem gebeurt toelaat, met een passiviteit waar ik niets mee kan, en vooral geen begrip voor op kan brengen.
Een uitspraak van iemand sluimert al dagen door mijn hoofd. Ik moet niets van mijn partner verwachten, dat maakt alleen maar dat ik teleurgesteld raak. Ik heb vaak zo in mijn relatie gestaan, zonder verwachtingen te hebben van mijn partner. Echter dan groeit er een dynamiek en verwachtingen maken deel uit van die dynamiek. Ik probeer me voor te stellen hoe het zal zijn als ik mijn verwachtingen loslaat, onaangekondigd staat onverschilligheid voor mijn neus. Alsof deze wil zeggen dat wanneer ik niets van hem verwacht ik mijzelf maar beter kan wapenen, want dan wacht mij een relatie zonder voeding, zonder licht, wel met warmte maar die warmte is eenzijdig. Het is een soort ontlenen, er is iets nodig van mij. Aan die kant mogen kennelijk wel verwachtingen zijn.
Boosheid speelt me nog steeds parten.
Ik weet niet hoe een weg te vinden in samenleven met iemand die kleurloos en toonloos is. Ik vind het enorm ingewikkeld om mij erbij neer te leggen dat dit de uitkomst van of wel stress of een neurologisch iets is en er feitelijk weinig aan gedaan kan worden om het te veranderen.
Want wat betekent dit dan voor de toekomst? Dat ik moet leren leven met een partner die niets uitstraalt? Die niet lacht? Die nors en boos lijkt te kijken? Die klinkt alsof hij verongelijkt en boos is?
Ik probeer al een aantal weken om het met optimisme op te vangen, maar het trekt me leeg. Ik voel me een bloem die geen zonlicht en water meer kan vinden, ik verlep, ik verdor en uiteindelijk zal ik verdwijnen.
En het is dát wat me de meeste angst aanjaagt. Ik heb zo ongelooflijk hard moeten knokken om mijzelf weer te vinden toen ik na het leven met een narcist een schaduw was geworden van mijzelf. Ik heb keihard aan mijzelf gewerkt om mijn eigen gevoelens weer te durven toelaten, om mijn eigen denken er weer te mogen laten zijn. Om blij en aanwezig te mogen zijn, nog harder moest ik knokken om boosheid er te laten zijn. Elke emotie die ik toonde was voorheen een potentieel gevaar, het was olie op het vuur van de narcist. En eenmaal vrij van hem kon en durfde ik de bloem weer te zijn die ik ben. Kon ik ervan genieten om de warmte van de zon te voelen, om leven te ervaren en beleven.
En nu mijn partner kleurloos is raak ik van binnen in paniek. Ik weet dat dit niet zou moeten knabbelen aan mijn kleur en sprankeling, maar het gebeurt wel. In zijn aanwezigheid wordt het steeds zwaarder voor me om te sprankelen, dan wil ik niet sprankelen want het lijkt alsof dit oplost in de donkerte die om hem heen hangt.
Geen verwachtingen….betekent dat dan dat ik moet leren een weg te vinden in deze kleurloze en emotieloze dynamiek die gaandeweg een monoloog aan het worden is? Hoe dan? En hoe zorg ik ervoor dat ik kan blijven sprankelen?
