Al zo lang als ik mij kan herinneren heb ik levende, kleurrijke en gedetailleerde dromen. In periodes wanneer er onrust in mijn leven is worden de dromen vaak heviger.
Onlangs droomde ik dat zoon en ik samen in een tv-show zaten. Het begon met inchecken in een soort hotelkamer die we deelden. Onze karakters en de verschillen waren direct duidelijk, zoon stortte zichzelf al mopperend op het bed, hij had er geen zin in, hij was niet van plan mee te werken. Ik was de optimist, bekeek de kamer, was blij met de kleine keuken want dan zou ik wellicht kunnen koken. Er werd op de deur geklopt, iemand kwam vertellen dat we een uur de tijd hadden om te acclimatiseren, daarna werden we geacht de kamer te verlaten omdat deze aan een inspectie zou worden onderworpen.
Op dat moment werd ik wakker, terwijl ik de droom aan het verwerken was kwam de gedachte bovendrijven dat dit is hoe ik mij al lange tijd voel. Alsof hij en ik worden gadegeslagen door passieve kijkers, die toekijken maar niets bijdragen, die niets veranderen, die zich laven aan ons leed.
Mijn wakker worden was de grens die werd bereikt en ik realiseerde me dat dit gelijk op ging met de grens die ik zelf heb getrokken toen ik hem vertelde dat hij kon vertrekken.

Op dit moment is er in de relatieve rust veel onrust, af en toe komt hij langs om spullen op te halen. Zijn uitstraling is er één van boosheid, verongelijktheid. Hij laat me zonder woorden merken dat ik de boosdoener ben, ik heb hem zijn veilige plek ontnomen, ik heb hem in de onzekerheid geworpen. Wanneer hij praat zijn dit ook de woorden die mij scherp mede gedeeld worden. Ik doe mijn best om kalm en afstandelijk te blijven, vriendelijk maar duidelijk. Het kost veel energie.

Vandaag was de hele dag door een gevoel van intens verdriet aanwezig. Verdriet om deze manier van loslaten en afscheid nemen, verdriet omdat ik ineens heel anders kijk naar onze vakantie van een week geleden. Verdriet omdat ik me er heel goed van bewust ben dat al tien jaar talloze herinneringen gekleurd zijn met en door zijn gebruik.
Verdriet om onbenoemde gedachten en gevoelens, verdriet omdat dit er nu mag zijn. Omdat het veilig is me verdrietig te voelen en ook dat stemt me verdrietig.