Sporen van gebruik
Ik zie ze
Sporen van gebruik
Ik herken ze
Sporen van jouw gebruik
Ik wis ze.

Kon ik de pijn maar net zo wissen, terugbrengen naar een blanco canvas dat nieuwe kleur mag opdoen.
Ik kijk naar het canvas wat is volgeklad, donkere en harde kleuren overstemmen de zachte tinten. Die zachte kleuren die mijn innerlijke stem vormen.
Een nieuw canvas bestaat niet, leven gaf het mijne kleur, talloze sporen die achterbleven. Sporen van misbruik, sporen van gebruikt worden, sporen van voorgelogen worden, sporen van mishandeld worden, sporen van verkracht worden, sporen van grenzen aangeven, van opnieuw beginnen. Tinten van hoop, blik op de oneindige horizon.

Het logt allemaal besloten in het te volle canvas, dat niet met sierlijke tinten jngekleurd werd maar ruw en hard volgekalkt. De sierlijke tinten kwamen later, ik tekende ze in de lege ruimtes die ik kon ontwaren. Met elke pennestreek maakte ik het canvas meer eigen, gaf er mijn eigen kleur aan.

Sporen van leven
Ik voel ze
Sporen van overleven
Ik herken ze
Sporen van mijn leven
Ik omarm ze.