Terwijl de storm verder raast is het alsof er meer overhoop gegooid wordt. Misschien is dit een goed iets, ik ben er nog niet uit. Het verward me, oude wonden worden geraakt, ik voel een paniek diep van binnen. Alsof iets me influistert dat er oude patronen herkend worden, terwijl het ook mogelijk is dat ik denk oude patronen te herkennen omdat ik te bang ben toe te geven wat het me doet.
14 jaar geleden op mijn trouwdag was er een gevoel van onvoorwaardelijk houden van, een ongekend en intens gevoel van geborgenheid en veiligheid. Binnen een paar maanden dienden de eerste stormen zich aan, mijn vertrouwen werd geschonden, mijn onvoorwaardelijke liefde hield vast maar er was een flinke wond ontstaan. Die wond kreeg amper tijd om te helen en werd opnieuw geraakt een jaar later, en in de jaren erna werd dezelfde wond nog eens opengehaald. Het plaatste me in een onmogelijke positie, ik kon niet anders dan een duidelijke grens trekken en er volgde een scheiding. Houden van was er maar zwaar verscheurd, omdat vaker in mijn leven ik mijlenver over mijn eigen grenzen was gegaan had ik het dit keer nodig om echt voor mijzelf op te komen. Ondanks het houden van. Als vertrouwen keer op keer beschadigd wordt beland je op het punt dat je jezelf af moet vragen tot hoe ver dat mag gaan. Ik had daar mijn punt bereikt.
De scheiding leidde tot een tijdelijke breuk, liefde bleef haar weg zoeken en we kozen opnieuw voor een pad samen maar dit keer met meer financiële zekerheid en veiligheid voor mij. Ik wilde niet opnieuw in dezelfde situatie belanden, en eerlijkheid gebied me te zeggen dat deze constructie (van officieel gescheiden blijven) ook de risico’s van nieuwe financiële problemen verkleinden.
Een onverkoopbaar huis kan tot enorme problemen leiden, dit huis was voor mijn partner een mooie plek, voor mij was het de rotsblok die ons verhinderde om vooruit te kunnen met onze relatie. De veiligheid van de door ons gekozen constructie was prettig en tegelijkertijd was daar het sluimerende verdriet van niet meer die volledige verbintenis. Noem me maar ouderwets maar voor mij had getrouwd zijn een waarde (dit keer, niet in mijn eerste huwelijk) en niet meer getrouwd zijn en er nooit samen over praten of we die stap ooit nog zouden zetten deed pijn. Tegelijkertijd waren de zeldzame gesprekken die we erover voerden ook pijnlijk.
Ik kan nog altijd niet met een goed gevoel terugdenken aan mijn trouwdag, als ik de foto’s bekijk dan zie ik alleen maar het verraad. Dat mijn partner met mij trouwde en een groot geheim met zich meedroeg waar ik zonder het te hebben geweten ineens medeverantwoordelijk voor was geworden (enorme schulden). De gelukkigste dag van mijn leven (en zo heeft het echt voor me gevoeld) bleek achteraf nep te zijn, mijn gevoel van geluk was oprecht maar van korte duur. Dat is iets dat ik wel heb kunnen vergeven, maar nooit kan vergeten.
Onze trouwdatum is altijd een dag met veel gemengde gevoelens, de eerste jaren omdat het niet de dag bleek te zijn geweest zoals ik het had beleefd, na de scheiding omdat we niet meer officieel getrouwd waren.
Een paar maanden geleden (kan ook langer geleden zijn geweest) heb ik mij geuit over een diep stukje verdriet. Het onuitgesproken verdriet van niet meer getrouwd zijn, het stukje zorg dat je voor elkaar draagt wanneer je trouwt of een samenlevingsovereenkomst tekent, dat is een verdriet dat in mij leeft. Nu moet ik er wel aan toevoegen dat ik niets heb met de zakelijke samenlevingsovereenkomst, trouwen voelt voor mij toch anders. Dat is voor iedereen persoonlijk natuurlijk.
Vanmorgen in bed kwam de vraag of ik als we weer zouden trouwen het officieel wil doen met toeters en bellen (een feest dus). De wond sprong acuut open. Die toeters en bellen hebben in mijn ogen deel uitgemaakt van het probleem, natuurlijk bestond het financiële probleem al maar mijn wens om er een feest van te maken heeft het nog beroerder gemaakt. Had ik geweten van de problemen dan had ik het niet gedaan.
Dus ik zei nee terwijl ik diep van binnen iets voelde breken, nee niet omdat het om de slingers gaat, maar ik wil ook niet dat dit die zakelijke overeenkomst wordt waar ik niets mee heb.
Dus ik voel mij al de hele dag ontheemd, een deel in mij heeft zich ver teruggetrokken, er zijn even teveel wonden geraakt. Er zijn emoties waar ik geen weg in kan vinden, waarvan ik ook niet weet of ik dat nu wel wil.
