Intuïtief had ik bij mijn vorige blog Vreemd Thuiskomen een afbeelding van een donkere lucht gekozen. Een aantal dagen later is me duidelijk geworden dat de zoveelste storm aan land gekomen is, het land dat is mijn leven, dat ben ik. De golven beuken hard tegen de kust, de wind slaat woest om zich heen. Ik zie brokstukken door de lucht vliegen en duik diep weg. Het is het enige dat ik kan doen dat op dit moment goed voor me voelt.

Een onderzoek bij de huisarts wees uit dat er inderdaad iets met mijn man is, neurologisch waren er geen aanwijzingen dat er iets aan de hand zou zijn, wel een verhoogde bloeddruk en hartslag. De huisarts is van mening dat het stress is. Niet vreemd natuurlijk, los van wat er in ons gezinsleven speelt heeft manlief ook flink wat uitdagingen op werk gehad. Daarbij is goed voor zichzelf zorgen en grenzen stellen niet altijd zijn sterkste kant, dat eist nu zijn tol.

Zoon vertelde een een paar dagen na onze thuiskomst dat hij opnieuw gebruikt had, ook tijdens onze vakantie. Ik voelde mij in één klap kalm worden, tot op het ijskoude af. Het was alsof ik in gedachten mijzelf naar een zijlijn zag stappen, er naast ging staan en nog een paar stappen opzij deed. Binnen de hulpverlening wordt, naar mijn mening, bijna romantiserend gedaan over een terugval. Dat een terugval voor kan komen is niet meer dan logisch, en het gaat om hoe de verslaafde in herstel de draad dan weer oppakt. Ik kijk vanaf een afstand, ik zie niet dat er een draad wordt opgepakt. De enige draad die al die tijd vastgehouden werd was de draad van gebruik, om zodra er zich een goed moment voor zou doen te kunnen gaan gebruiken.
Dat er opnieuw tegen me gelogen is raakt me ergens ver weg, ik realiseerde me de afgelopen dagen dat in een tijdsbestek van tien jaar mijn zoon hooguit vier maanden eerlijk tegen me is geweest. Liegen is het bekende patroon, vermoedelijk ook het meest veilige patroon.

Hoe nu verder, het zijn allemaal standaarden. Zoon moet een plan gaan maken, zich vervolgens aan dit plan houden en de optimisten in zijn leven zien daar toekomst in. Ik zie een tijdpad, het is niet de vraag of maar wanneer hij zijn plan los laat en de belangrijkste vraag is wat mijn stap dan wordt. Ik kan en wil niet eeuwig die veilige basis bieden die ten koste gaat van mijn leven, van mijn relatie, van de band met mijn andere kind, van mijzelf.