Vanmiddag kwamen we thuis aan, ik merk dat ik van slag ben door de thuiskomst. Ik kan mijn vinger er niet op leggen maar ik voel aan alles dat ik op scherp sta. Zonder me negatief te uiten richting partner, hij straalde niet uit wat ik van hem gewend ben, op mijn vragen of er iets is werd ontkennend geantwoord. Op dit soort momenten staat ons verleden keihard in de weg, er is in de eerste jaren van ons huwelijk keihard tegen me gelogen. Alle bewijzen van de waarheid werden van tafel geveegd, het klapte meerdere keren, zelfs tot aan een scheiding toe. Daarna wisten we wel een weg terug te vinden, de wonden heelden maar sommige wonden blijven altijd gevoelig. Zo ook deze.

Het maakt me onzeker maar ik bespeur ook een boosheid in mij, heb ik zo hard mijn best gedaan om deze week aan mijzelf te werken terwijl ik ook als coach fungeerde voor mijn zoon om dan thuis te komen bij een partner die zichzelf in een soort zelfmedelijden lijkt te hebben gewenteld. Het is natuurlijk mogelijk dat ik zijn gedrag totaal verkeerd interpreteer, het maakt het extra lastig dat ik geen duidelijke antwoorden op mijn vragen krijg en vooral is het lastig dat ik iets voel dat ik niet kan thuisbrengen. Dat zet alle radartjes in werking.
Kortom, ik had liever een andere thuiskomst ervaren. Nu voelt het of ik uit alle macht in mijn kracht moet blijven staan omdat ik anders omver getrokken wordt door een onzichtbare dreiging.