De week vakantie samen met zoon zit er bijna op. De laatste avond blik ik terug op deze heftige week.

Hoe ik ben omgegaan met een nog in detox zijnde verslaafde, hoe ik keihard tegen alle emoties in mijzelf aan liep. De conflicten die ontstonden maar ook de momenten van open gesprekken, de twijfels en gebrek aan vertrouwen wanneer ik in gedrag alleen maar patronen van een gebruiker herken. Hoe ik mijzelf heb losgekoppeld, uit zelfbescherming. Ik neem waar, ik constateer en ik oordeel niet. Ik hoef van mijzelf niet langer vanuit optimisme deel te nemen aan dit proces (zijn proces) van in herstel zijn. Het is aan mij om mijn weg te zoeken, om af te bakenen waar ik het nodig heb, om aan de zijlijn te gaan en blijven staan.

Hoe ik dit vorm moet gaan geven weet ik nog niet, ik weet niet eens of ik er überhaupt vorm aan kan geven. Ik weet wel heel duidelijk dat ik niet meer de optimist wil zijn, niet de sturende kracht wanneer zoon passief wordt. Ik weet dat dit me voor een conflict gaat plaatsen met partner, die er anders in staat. Die nog in de illusie verkeert dat met sturing er een grotere kans is op steviger in het herstel staan. Voor mij is die fase voorbij, maar ik sta uiteraard een ander niet in de weg wanneer deze daar anders in staat.
Een gesprek met partner vanavond maakte me wel meer duidelijk, met de enorm beperkte ruimte en een groot gebrek aan energie ben ik bewust met mijzelf aan de slag gegaan. Om mijn emoties van de vorige week (en weken) te plaatsen. Met in mijn ogen een enorme ruimte lijkt partner stil te zijn blijven staan. In zijn stem klinkt de enorme moeheid door, de onverwerkte en niet geuitte emoties sijpelen tussen zijn woorden door.
Ook hier kies ik voor de zijlijn.
Ik doe het niet meer, ik heb jarenlang de rol van coach vervult, dit keer kies ik voor de rol van partner. Het is niet mijn verantwoording wanneer anderen in de omgeving van mijn zoon beschadigd zijn geraakt, het is evenmin mijn verantwoording om hen te helpen helen. Daar heeft ieder zijn of haar eigen aandeel in.

Op momenten als dit voel ik mij waanzinnig eenzaam. Er is zoveel dat ik waarneem, dat ik kan duiden, mijn gevoeligheid helpt daarin mee maar soms is dat ook enorm lastig. Ik voel wanneer een ander onvoldoende aan de slag gaat of is gegaan om te verwerken, om te helen. Ik voel wanneer er tegen me gelogen wordt, Ik voel wanneer iemand tegen zichzelf liegt. Er is zoveel informatie dat door mij wordt ontvangen, en mijn valkuil is dat ik meer wil zijn dan die antenne die ontvangt. Soms moet ik mijzelf terug fluiten, mezelf er aan herinneren dat ik het niet voor de ander hoef op te lossen, te verwerken, te duiden. Deze week heb ik bewust gekozen voor mijzelf, om na te denken waar mijn kaders liggen, wat er verschoven is of verschoven moet worden.
Het is duidelijk dat ik dichter bij mijzelf wil blijven, minder mee gezogen worden in de processen van mijn dierbaren. Het is hun proces en ik wil me kunnen richten op mijn proces, op mijn proces van helen, van in mijn kracht gaan staan, van vooruit kunnen.