Een aantal dagen geleden klapte het tussen zoon en mij. Samen op vakantie kort na een terugval waarin hij een absurd hoge dosering drugs gebruikt heeft is een enorme uitdaging. Ik begrijp heel goed dat ik niet kan en mag verwachten dat hij zomaar in alles mee kan, zijn lichaam zat nog in detox, zijn hoofd vermoedelijk vol met gedachten en de stem van zijn verslaafde brein waste af en toe flink over alles (en ook mij) heen.

In mijn boosheid ben ik gaan schrijven, het is ongefilterd en puur maar ik twijfel enorm om het te plaatsen. Op het moment dat die twijfels toeslaan is er een voortdurend dialoog gaande in mijn hoofd, de voor en de tegenstander van wel plaatsen gaan met elkaar in debat. Soms luister ik, vaak ontkoppel ik. Vanavond was er ineens een helder gevoel, ik ga het plaatsen. Het is onaf, ik ben gestopt op het moment dat ik zo extreem moe was van alle emoties en verder schrijven op een ander moment lukt me dan niet.

Dit leven zo is niet vol te houden, die is niet het leven dat ik voor mijzelf in gedachten had. Ik zit muurvast in een gevangenis van zorgdragen, hulpverleners hebben diensten die eindigen. Dan kunnen ze niet huis en hun eigen leven leiden. Voor mij is deze optie er niet.
Vandaag was er weer een aanvaring met zoon, het zoveelste conflict binnen 24 uur.

Zijn slachtoffer gedrag ben ik spuugzat, zijn onwil om op een andere manier te kijken. Dit is de tweede dag op rij, van onze vakantie, die hij voor mij weet te verzieken met zijn verbale modderstroom. Anderen hebben het volgens hem makkelijk, met anderen bedoelt hij ‘mensen die nu gewoon alcohol kunnen drinken omdat ze er zin in hebben’.
Het gesprek is als dat van een hulpverlener en cliënt, als ik een paar uur later, wanneer ik mij tot het uiterste getergd voel, aangeef dat dit voor mij niet voelt als een vakantie van moeder en zoon maar als een vakantie van hulpverlener en cliënt, dan is dat laag van mij.
Er is zelden tot nooit ruimte voor mijn gevoel. Dit is geen baan waar ik bewust voor koos, feitelijk ben ik in deze situatie beland omdat hulpverlening in dit land waardeloos is en er maar één optie is om mijn eigen leven te kunnen leiden en dat is mijn kind op straat zetten. Noem me maar een slechte ouder omdat ik daar enorm veel moeite mee heb, ik heb er vreselijk veel moeite mee dat het vanzelfsprekend wordt gevonden dat ouders of partners de verslaafde in herstel opvangen. Dat het vanzelfsprekend wordt gevonden dat zij het werk van hulpverleners verrichten.

Ik ben op, leeg, moe, aan het eind van mijn Latijn en ik zie geen weg vooruit.