De afgelopen weken heb ik mijzelf bewust een beetje afgesloten in mijn eigen bubbel, ik ben druk bezig geweest met wat dingen voor mijn werk als coach en terwijl ik dit deed was ik mij bewust van processen in een ander hoekje van mijn bewustzijn. Zou ik in staat zijn geweest om die processen uit te schrijven dan had ik nu menig blogje gepubliceerd :-) maar soms is het goed om de inzichten die je verkrijgt te laten sudderen. Althans ik vind dat nuttig, naarmate bepaalde gedachten langer in mijn hoofd dwalen is het of de contouren helderder worden. Ze beginnen met een vaag figuur in de verte en dan lijkt het of het dichterbij komt en ik er meer en meer van kan herkennen.

Om dan nu vanuit die wirwar te gaan schrijven valt echter niet mee. Ik ben zoveel processen tegelijkertijd aan het voltooien. Mijn dochters autisme diagnose en hoe ik sinds haar diagnose haar zie veranderen, enerzijds ten positieve, andere veranderingen vind ik moeilijker om een weg in te vinden. Bij mijn zoon is de diagnose ADD eruit gekomen, geen verrassing maar het betekent wel dat er voor hem nog het nodige bij komt om inzichten in te verwerven (naast verslaafde in herstel te zijn).
Dan zit mijn partner midden in een reorganisatie waar nogal wat spaanders gevallen zijn en hij de afgelopen weken begrijpelijkerwijs veel afwezig was wanneer hij thuis was. Dus deed en doe ik mijn best ook voor hem die rots in de branding te zijn. Al schrijvende realiseer ik mij dat iets in mij al wist dat deze onrust zich gelijktijdig zou manifesteren en ik me erop gewapend had. Nu er een beetje rust begint te komen ervaar ik ook meer rust in mijzelf, en komt de behoefte om te schrijven weer bovendrijven omdat dit voor mij vooral het echte verbinden met mijzelf is.