Als alles anders loopt dan gepland ben je ‘ineens’ thuis. Niet zo ineens natuurlijk maar het had niet zo zullen lopen. De bedoeling was dat je aansluitend naar een safehuis zou gaan, de bedoeling was dat je na je behandeling ondersteuning zou krijgen. En ‘ineens’ is dat verdwenen, daar waar ik eerst uit het veld geslagen was, en eerlijk gezegd ook een dag me voelde alsof ik compleet was ingestort werd ik de volgende dag wakker met een enorme strijdkracht.
Als jij werd losgelaten dan zou ik je liefdevol mijn hand reiken, of dat voldoende is kan niemand op voorhand zeggen. Feit is dat hulpverlening wederom faalt en wat blijft er dan over?
Dan sta jij alleen tegenover jouw demonen, laat ik dan die veilige plek proberen te bieden in de hoop dat jij nu genoeg tools in jouw gereedschapskist hebt liggen om de strijd verder te voeren.

En dus reed ik vanmiddag wederom richting de kliniek om jou op te halen, dit keer niet voor een weekend maar met onbekende einddatum.
Dit keer niet met een beetje gevoel van hoop dat er na het weekend voor jou weer een heel team klaar zou staan je te helpen. Dit keer met het besef dat jij volledig teruggeworpen wordt op jezelf en je in zekere zin het wiel opnieuw moet uitvinden.

Ik wens je toe dat het je dit keer lukt, ik wens mijzelf heel veel liefde en kracht toe om jou die basis te bieden terwijl ik zelf al zo lange tijd aan het eind van mijn latijn ben.
Gelukkig weet ik mij gesteund door mensen die er ook voor willen zijn. Ik hoop dat dit iets is wat jij meer en meer zult gaan voelen, dat je echt niet alleen staat.