Al tijden voelde ik hoe de lifeline beetje bij beetje uit mijn handen aan het glijden was. Vandaag werd deze met abrupte ruk uit mijn handen getrokken.
Weg vertrouwen in de toekomst, mijn vertrouwen in jou was al zeer breekbaar, mijn vertrouwen in de hulpverlening was al wankelend en nu is er geen vertrouwen meer.

Daar waar het goede met elkaar verbonden is lijkt dit aan de andere kant ook zo te werken. Er loopt één iets anders dan gepland en alle andere verbindingen schieten los.

Het safehuis dat jou zou gaan helpen trekt terug, jouw motivatie of eerder je verkapte motivatie is de aanleiding.
De bureaucratische regelgeving in de wereld van de WMO samen met persoonlijke visies van de WMO consulenten doet ook een duit in het zakje.

Ineens is alle grond onder mijn voeten weggeslagen waar het om jouw toekomst ging. Binnenkort eindigt jouw opname in de verslavingskliniek en het lijkt er op dat er geen veilige plek is waar jij verder kunt herstellen.
Daar waar iets als dit bij mij normaal mijn strijdlust activeert triggert het bij jou gelatenheid. Je drijft passief mee op de golven zonder de regie in handen te nemen, onderwijl maak jij jezelf wijs dat jij regie hebt. Je wil dat dingen gebeuren onder jouw voorwaarden. Je bent nog steeds niet bereid om echt met jezelf aan de slag te gaan, de afgelopen weken waren één grote farce.

En ik sta opnieuw op een punt waar ik niet wil staan. Tegen jou moeten zeggen dat je niet hier verder kunt drijven, dat je een andere plek moet gaan vinden om jouw leven onder jouw voorwaarden te kunnen leven. Zeggen is één maar wat als jij heen actie onderneemt, wat als jij het allemaal maar op je af laat komen en wel best vind zo. Ik kan een deadline stellen, en wat als die is gepasseerd en jij weigert te vertrekken? Of je vertrekken gaat gepaard met dreigen en geweld?
Hoe waarborg ik mijn veiligheid…