Er woedde een storm, ik voelde het op afstand. Zelfs al was je amper communicatief op de app de razende wind had mij weten te bereiken.
Dinsdag werd ik bevestigd in mijn gevoel, je vroeg of we konden bellen want je was boos. Boos omdat ze tijdens therapie geprobeerd hadden je bij boosheid te krijgen, dat was je niet van plan. Al drukten ze nog zo hard op jouw knoppen, en daar was je dan weer boos om en dat moest bij mij geuit worden.
Ik probeerde je te laten praten zonder te voeren, ik probeerde je inzichten aan te reiken waar je mogelijk iets mee kon. Zo vertelde ik je dat om boosheid te kunnen uiten iemand zich veilig moest voelen, jij voelt je veilig bij mij en dus gaan daar alle remmen los. Je voelt je minder veilig bij je behandelaren en lotgenoten, dan houd je jouw muur hoog. Je werd nog bozer op me, dat kon je ze niet vertellen want je had wekenlang gezegd dat je je veilig voelde en als je daar nu op terug kwam moest je toegeven dat je wekenlang gelogen had. Ik zweeg, dit was jouw probleem een weg in te vinden.
Wel vertelde ik je dat ik een patroon herkende, bij boosheid uitte je je alleen bij mij, en als dat niet kon heel soms bij mensen om mij heen maar toch eigenlijk alleen bij mij. Zolang jij dat patroon in stand houdt ontneem je jezelf de kans om te leren omgaan met jouw boosheid, ontneem je jezelf de kans om te zien dat er ook andere manieren kunnen zijn om uiting te geven aan boosheid. Natuurlijk wist ik wat je reactie zou zijn, je werd boos, je was al boos en aan mij had je in jouw ogen op dat moment niets want ik bevestigde je je niet in je boosheid. Ik wees niet naar anderen daar waar jij dit wel deed, ik reikte tools aan waarmee je aan de slag kon en dat was vermoedelijk niet wat jij van mij nodig had.

Het bleef de dagen erna stil, de storm was echter niet gaan liggen. Die was over gegaan in een zwaar en verdrietig gevoel, gepaard met vlagen boosheid. Dat lijntje tussen ons kan soms zo ongelooflijk moeilijk voor me zijn, ik voelde voortdurend een onzichtbare zwaarte op me drukken en jouw stilte vertelde me wat ik eigenlijk al wist. Dat het minder goed met je ging, wat in vreemde zin misschien wel goed is want je moet een keer die bodem raken.

De dag voordat het weekend was berichtte je dat je niet naar huis zou komen dit weekend, op advies. Ik las de verbittering die tussen de regels door sijpelde, puur bij toeval passeerde er uren later een liedje dat jij geluisterd had op een gedeeld account. Was ik nu een stalker omdat ik overwoog het nummer te luisteren? Was dat beschadigen van jouw vertrouwen? Ik wilde weten waarom je juist dat nummer had geluisterd en dus besloot ik om het op te zoeken en te luisteren.
Het nummer sprak over de hevige strijd waarin ik vermoed dat jij je bevind, ik heb er wat tranen om gelaten. Ook al weet ik, dit is jouw strijd, jij moet dit gevecht met jezelf aan gaan en niemand kan dit van jou overnemen.