De afgelopen weken leek het of ik in een soort stilte beland was, ergens leek het op een stilte voor de storm en toch ook weer niet. Ik was me ervan bewust dat de eerste dagen dat jij in de kliniek zou zijn bij mij een terugval zou komen. Dat klopte, deze duurde niet slechts een paar dagen. Wekenlang worstelde ik met mijzelf, met een gevoel van extreme moeheid, met een gevoel van boosheid, met een gevoel van gebrek aan vertrouwen. Ik voel mij moedeloos en troosteloos. Ik sta op scherp, ik verwacht ieder moment een telefoontje. Dat jij er de brui aan gegeven hebt, en dat is het moment dat het er voor mij op aan zal komen. Dan zal ik vast moeten blijven houden aan mijn grens, geen ruimte in mijn leven voor jou wanneer je niet aan jezelf gaat werken, wanneer je in gebruik blijft. Die twee lijken nu onlosmakelijk aan elkaar verbonden te zijn, niet aan jezelf werken staat gelijk aan gebruik, gebruik staat gelijk aan niet aan jezelf werken.
In gedachten hoor ik je commentaar, dat ik er niets van snap, dat ik niet weet hoe het is voor een verslaafde. Dat is ook zo. Ik sta aan de andere kant, en aan de andere kant voelt het zo, zoals ik nu beschrijf.

Regelmatig heb ik de afgelopen weken even ingelogd op het instagram dat ik voor mijzelf, gekoppeld aan deze site, aangemaakt heb. Telkens weer de app snel weer dicht. Ik kan het niet, ik wil het niet. Ik wil niet mijzelf confronteren met die alsmaar ronddraaiende emoties. Ik wil even niet bezig zijn met jou, eerst jou in verslaving, nu jij in herstel. Beiden eisen nogal wat van me, en ja natuurlijk zie ik jou het liefst voor altijd in herstel.
Ik betrap mijzelf erop dat ik woorden wil verwijderen, dat ik zinnen weg wil halen. Het zou het grootste bedrog zijn dat ik mijzelf kan aandoen, als ik mij hier op mijn eigen site niet meer vrij kan uiten dan is het hele nut ervan verdwenen.
Nog voor ik dit tik herken ik de wond, weet ik waar het beschermingsmechanisme vandaan komt. In een ver verleden had ik een veilig plekje gevonden, op een besloten website waar niet meer dan 30 vrouwen schreven over hun worsteling met een handicap die door onze maatschappij niet geaccepteerd werd (en vaak nog niet).
Het was een verademing om me daar vrij te kunnen uiten, tot ik via mijn echtscheidingsadvocaat details vernam die ik alleen daar op die betreffende site gedeeld had. Mijn narcistische ex had zich een weg weten te banen tot mijn veilige besloten plekje. Het had impact, het heeft wonden achter gelaten maar ook ergens toe geleid. Sinds die tijd verschuil ik mij niet meer, ik schrijf waar en zoals ik wil. Eveneens is het niet al te moeilijk om te achterhalen dat ik het ben voor bekenden in mijn omgeving.

Maar sinds kort kriebelt deze wond, ik merk het aan mijn schrijven. De flow hapert, ik denk soms net iets te lang na of ik een spontaan getypte zin wel zal laten staan. Ongetwijfeld ga jij ooit dit blog ontdekken, of wellicht heb je dat al gedaan. En heb jij daar jouw emoties en gedachten bij. Ik had laatst op social media een anonieme status update gedeeld over leven als moeder van een verslaafde, om direct virtueel op mijn neus getikt te worden. Ik ontleende iets van de ander zijn ellende en pijn…was het commentaar.

Zelf zie ik het anders. Ik schrijf vanuit mijn pijn, en soms vloeit mijn pijn voort uit de pijn en ellende van een ander, maar de kern is nog altijd mijn pijn.