Een onzichtbare moker heeft me geraakt, ik wist eigenlijk wel dat deze er aan zat te komen, maar nu het een feit is en ik me door deze enorme moe(deloos)heid heen aan het worstelen ben is het behoorlijk pittig.
Ik pas alle clichés toe, goed voor mijzelf zorgen, niets ‘moeten’, het van moment tot moment bekijken, maar het is echt even op. Nu jij eindelijk bent opgenomen en er iets is weggevallen wordt pas zichtbaar hoe het mijn leven de afgelopen maanden heeft gedomineerd.
Ik ben moe, ik ben het zat. Al dat trekken al die maanden aan me, en wat blijkt…nu jij in opname zit en eerst in detox heb je toegang tot je telefoon. Wat er vandaag toe leidde dat ik je geblokkeerd heb, ik kon (en wil) niet meer omgaan met de boze buien, de verwijten, het manipuleren, het dreigen met zelfmoord, het dreigen met er weg gaan, dreigen met spoorloos verdwijnen. Ik weet waar het toe leidt, de volgende berichten worden nog een tikkeltje agressiever. En ja, ik weet dat het jouw verslaafde monster is dat vuurspuwend probeert uit te halen naar mij maar dat maakt het niet makkelijker.
De veerkracht in mij is even verdwenen, ik heb amper ruimte gehad om te rouwen om mijn overleden vriend, of te verwerken dat ik dit via via moest horen, geen afscheid heb kunnen nemen. Ik ben verdrietig, verdrietig om zijn dood, verdrietig om de enorme strijd die ik jarenlang heb moeten leveren in het zorgdragen voor mijn beide kinderen, verdrietig dat er zo weinig over lijkt te zijn. Alsof ik compleet leeggezogen ben, niets meer dan een omhulsel dat voortdurend denkt (en soms zelfs innerlijk schreeuwt)
‘laat me met rust’.
Ik voel me een slaapwandelaar, die leven waarneemt maar niet in staat is er deel aan te nemen. Ik zie vrouw in mij en haar verlangen km te mogen leven, ze kijkt me vanuit de verte aan. Ik zie het meisje in mij, weggedoken met haar rug naar mij toe.
Op dit moment kan ik mij niet indenken dat ik me ooit weer sprankelend, blij, vrij en opgewekt kan voelen. Al die dingen die zo mij zijn en nu zo ver lijken te zijn. Opgeslokt door dat vermoeide lijf met alle dagelijkse pijntjes en klachten, weggevreten door de uitputtende molen van emoties die maar bleef malen en malen.
Dat de zon weer gaat schijnen weet ik, achter de wolken schijnt de zon is een cliché dat ik zelf al zo vaak waarheid heb zien worden. Maar ik wil nu gewoon even me moe en moedeloos mogen voelen, ik wil me ellendig kunnen voelen zonder innerlijk fluisterend stemmetje dat me aanspoort dat het nu wel weer lang genoeg geduurd heeft.
Morgen zal het wel weer beter gaan, maar vandaag mag ik van mijzelf toegeven dat het even niet goed met me gaat, mag ik me ellendig voelen, mag ik me uiten zonder het af te zwakken.
